اومدم تو حیاط نشستم تا حالا که باد میاد یه بادی به سرم بخوره و این آشفتگی رو کمی آروم کنه. هدفونمو گذاشتم روی گوشم و تلاش کردم توی دفترم اینقد خط خطی و نقاشی کنم تا حالم بهتر بشه. که یهو بوی گل اومد و تِنگید توی لذتم از هوا. یکی گفت دیده این پسرایی که معمولا پاتوق میکنن جلو در پشتی کافه سر کوچمون بنگ میکشیدن. شاید الان همونا بودن. یا شایدم پسر این پیرزن روبروییه است که زنش ولش کرده. ولی نه، اون گل نمیکشه. آخه دیگه از راه رفتنش هم میشه فهمید معتاده. کلی گذشتهها و داستانهای غمانگیز بلدم. اینجا محله ناکامها و بازندههاست. یا نه، شایدم درستتر باشه بگم اینجا کشور ناکامها و بازندههاست که از قضا توی محله ما نمود بیشتری داره.
چیز جدید یا عجیبی هم نیست. یه بار بابام گفت چند تا دختربچه ده_دوازده ساله دیده تو یه کوچهای داشتن گل میکشیدن. خودمم اون روز کنار دریا این بو رو چند بار شنیدم و سر برگردوندم و هر بار چند تا نوجوون رو دیدم. وضعیت خیلی اسفناکه. در حدی که من که زیاد بیرون نمیرم هم میدونم چطور میتونم انواع و اقسام مواد به دست بیارم.
یه بار توی مغازه بابام بودم که یه زنه که موگیر خرگوشی زده بود تو موهاش و خیلی هم سرحال بود اومد تو. کلی چیز خرید. فقط کافی بود یه اشاره به خوشمزگی فلان لواشک یا فلان ترشی خونگی بکنی یهو نیم کیلو برمیداشت. فهمیدم که حالش نرمال نیست. بعد هم هنوز حساب نکرده داشت میرفت بیرون. اومدم بگیرمش، شروع کرد تو خیابون اسم یکیو که از قضا مغازهدار بود و میشناختیمش داد زدن و چرت و پرت گفتن. (حقایق رو گفتن) مغازهداره ساقی بود خلاصه.
ورودی محلهمون در حدی داغونه که هر وقت بارون میاد باید واسه بلبرینگهامون عزا بگیریم و همهچیز حسابی کج و کوله است. قرار بود تو زمین بزرگ و خالی ته کوچه ما یه فضای سبز برای این محل بزنن که اونم نزدن و نمیدونم با چه دزدیای این هم بالا کشیده شد و الانم که توش خونه ساختن.
یکی از بزرگترین دلخوشیهای زندگیم درختا هستن و تو محلهای زندگی میکنم که درخت هم توش پیدا نمیشه.
بیپولی روز به روز بیشتر گریبانمون رو گرفت. من اما کلی درس خوندم. رفتم دبیرستان نمونه و خیلی زود فهمیدم نصفشون بچه پولدارن و چقدر هم فضاش با فضای دو تا مدرسه فکسنی قبلیم فرق میکنه. اون دبیرستان و آدماش و شرایط تقریبا خردم کردن، گرچه هنوزم میگم این برام بهتر بود. و رفتم پی نویسندگی و گویندگی و این داستانا. بیچاره پولهای بیزبون پدرم که مدتها دادم برای این چیزا. کاش یکم عرضه داشتم به جاش پول در میآوردم. دو سه شب پیش رفته بودم بیرون و هر دختر فروشنده یا شاگردی که میدیدم منتقد درونم بیخ خرخرهام رو میگرفت و میگفت یاد بگیر لعنتی.
دارم خفه میشم... تمام این مدت اسم خودمو گذاشته بودم آفتاب. اما حالا کلماتم واقعا تهی شدن. وقتی هم که مینویسم خودسانسورچی لعنتی هی پاک میکنه... چرا از امید حرف میزنم دقیقا؟؟
تمام این روزهای لعنتی محاله هیچ وقت از یادم بره. بذار سقوط کنم تو عمق این دره تاریک و از کلماتم چیزهای بیریخت شره کنن. منِ واقعی یه زبون رک و صادق داره که تازگیها خیلی زننده شده و دست خودش نیست. منِ واقعی به شدت کمالگرا است. اینروزها هم این موضوع بدجوری خرخرهاش رو گرفته. منِ واقعی یه خشم غریب و پنهان نسبت به تموم آدمایی داره که چیزهایی رو دارن که نداره. منِ واقعی از این خشم در عذابه. منِ واقعی با وجود اینکه میدونه علیرغم اضطراب و بلد نبودنش بايد بره تو اجتماع و مثل همیشه خودش وضعیت خودشو بهتر کنه ولی نمیتونه. یه ترسوعه. منِ واقعی خسته است. کاش میشد تمام این کولهبار اضطرابشو روی شونه افسردگی بذاره و راحت شه. منِ واقعی همیشه دودوتا چهارتا کرده. منِ واقعی خیلی راه داره. خیلی اشکال و نقطه ضعف داره. منِ واقعی به عنوان کسی که بیست سالشه ولی هنوزم نمیتونه چیزی رو تو این خونه بهتر کنه از خودش بدش میاد.
منِ واقعی از خودش میترسه... از تمام حسرتها، خشمها و نقطه ضعفهاش.
خستهام.
اون روز به حرفهای دوستم راجع به لباس جدیدی که خریده گوش دادم و با وجود خیلی صمیمی بودنمون اون حس بد باز اومد سراغم. مثل همون موقع که رفتم خونه ف.س. و اتاقشو دیدم. و کیک و نسکافه مامانشو خوردم. حتی کتابی که بهم قرض داده بود و بوی خونشون رو میداد...
جدیدا حتی با دیدن یا خوندن چیزایی که سبک زندگی بقیه رو نشون میده هم همین حسو پیدا میکنم. حتی سادهترین و معمولیترین ها.
من آدم حسودی نیستم. به جای حسودی یه چیزی شبیه غبطه یا خشمی غمگین وجودم رو میخوره. یه حس غیرقابل توصیف و ساکت که به سمت خودم نشونه میره نه کس دیگه.
قبلا این حس خیلی زیرپوستی تر بود. اما الان مثل آتیشیه که از یه ذغال نیمسوز شعله کشیده.
کاش زودتر تموم شه. کاش از این سیاهچال در بیام. حس میکنم مثل اسکارلت شدم که هر شب خواب میدید تو تاریکی میدوه و ترسیده و بیچاره است و دنبال چیزیه که بهش نمیرسه. ترسهای اسکارلت، کاملا میفهممشون.
اسکارلت! چقدر بر باد رفته روی من اثر عمیقی گذاشت. در حدی که غم بعد از خوندنش تا یک ماه بعدش هم وجود داشت.