صبح قشنگیست. منهای گرفتاری های بعدی آن و اینکه برای هیچ کدام آمادگی ندارم. سوار سرویس هستم و بچه ها همینطور حرف میزنند. نور خورشید تازه طلوع کرده از پشت ساختمان های کوتاه میپاشد روی چشمهایمان و نسیم خنک اول صبح صورتمان را نوازش میکند. برعکس دیروز_پریروز هوا مه آلود نیست. از آن جاده تازهساز میرویم که دورش تقریبا بیابان است. ( بزرگراه است؟ نمیدانم) به درخت های کهور نگاه میکنم و تپه های خاکی پر از خار. جاده آرام بالا و پایین میرود و پیچ میخورد.
میرسیم به یک میدان و وارد محلهای میشویم، درخت های اکالیپتوس نمایان میشوند. وارد خیابان دیگری میشویم، حالا درخت های سبز و خرم گل ابریشم ایستادهاند و آدم های منتظرِ اول صبح و خورشید آنقدر بالا آمده که نورش از بالای سیم خاردارهای پایگاه دریایی به سمتمان بتابد.
نزدیک سه راه پشت چراغ قرمز میایستیم، روبروی آن غذافروشی که درِ آن دو تا مجسمه اردک هست.
این واقعیت که این دو تا اردک به نسبت همسرویسی هایم آشناهای قدیمیتری اند، باعث میشود خندهام بگیرد. مرا یاد دوران کودکیام میندازند در همین محله. قبلترها اینجا زندگی میکردیم، حالا فقط اینجا به مدرسه میآیم. فرقی نمیکند، به هر حال زندگی خوب است.
میپیچیم توی خیابان سمت راستی، هیکل مدرسه نشسته وسط پسزمینه آبی آسمان.
توی کلاس جای مهسا که هنوز نیامده، کنار پنجره مینشینم. اینجا پرده زرشکی مخملی را که کنار بزنی، ساختمان خوابگاه پیداست و درخت های بنجامین روبرویش و گنجشک هایی که اول صبح سرخوشانه پرواز میکنند.
بچهها دارند حرف میزنند و کمکم تعدادشان اضافه میشود. هلنا یک جوک جدید یاد گرفته و هر کس وارد میشود آن را تکرار میکند. دو سه نفر کف کلاس نشستهاند و بلند بلند میخندند.
اما امروز حوصله حرف زدن ندارم، دلم میخواهد بروم پشت ساختمان خوابگاه روبروی درختها بنشینم و سقوط گاه به گاه و آرام برگهای طلاییشان را تماشا کنم، یا وزیدن باد میان برگهای سبزشان را.
در این لحظه سهراب از همه همزبان بهتری است، وقتی که میگوید:
"پُرَم از سایه برگی در آب،
چه درونم تنهاست... "
