بیمارستان پایگاه هوایی مال عهد بوق است. میگویند قبل انقلاب اسرائیل آن را ساخته. وقتی وارد راهروهایش میشوی، حس دالان های زیرزمینی را دارد. سقف کوتاه با رنگی نم کشیده و کم نور مثل بیمارستان های متروک توی فیلمها. دیوارهایش هم _که برای پایداری بیشتر آنها را میخ کوبی کردهاند_ یک جوری تنگ اند که انگار میخواهند خفهات کنند. همیشه هم پر از سرباز و درجه دار های نظامی است. بیمارستان ارتش است به هر حال. حتی اتاق هایش هم تا حدی این حس خفگی را دارند، البته به خاطر وجود پنجره کمی کمتر.
یک جوری پیچ در پیچ است که دلم میخواهد تویش گم شوم. من عاشق این کارم. عاشق اینکه تمام سوراخ سنبه های یک جای ناشناخته را بگردم،مثل یک کاشف. برای همین از جایی مثل این بیمارستان پیچ وا پیچ قدیمی تاریک که قیافهاش حامل یک عالم راز و رمز است خوشم میآید. خیلی زیاد. به طرز عجیبی زیاد.
گاهی وقتها فکر میکنم برای شغل هایی مثل مامور مخفی، جاسوس، کارآگاه یا حتی خلافکار شدن خیلی مناسبم. عاشق هیجان این شغل ها هستم اما مسئله اینست که اصلا چطوری باید وارد آنها شد؟ به علاوه مسائل سیاسی هم هست که دوست ندارم خیلی قاطی کثیف کاریهایش شوم.
فکر کنم برای همین است که نویسنده شدن بهترین کاریست که میتوانم انجام دهم تا این جستجوگر سیری ناپذیر درونم را ارضا کنم. چون من عاشق جستجو کردنم، در هر زمینهای و هر چیزی...
برای همین است که از همه چیز خوشم میآید و برای همین است که از چیزهای تکراری متنفرم. از کاری که یک روال و روتین داشته باشد و فاقد جایی برای خلاقیت باشد متنفرم. مرا نابود میکند. من نمیتوانم توی چهارچوب قوانین قدم بزنم. این را خوب میدانم.
و برای همین است که پیدا کردن "رشته دانشگاهی مورد نظر " خیلی سخت است. دوست ندارم دیگر راجع به آن فکر کنم. تصمیم گرفته ام همه چیز را بگذارم به حال خودشان پیش بروند و همانطور که همیشه رفتار میکنم، سال دیگر در لحظه و طبق موقعیت تصمیم بگیرم. تا به الان اینطور زندگی کردهام و خوب بوده. این روش من است. بقیهاش هم... هر مانعی که باشد، بالاخره راهی برایش پیدا میکنم. مطمئنم. یا حداقل امیدوارم.

پ. ن: من بالاخره یه روز میرم بیمارستان پایگاه هوایی رو میگردم، اگه دیگه نیومدم بدونین به جرم مشکوک بودن به جاسوسی انداختنم زندان😂👋🏻