تنها

هر چی بیشتر بین آدما میگردم، بیشتر به این پی میبرم که چقدر دنیای من با دنیای همسن و سالای خودم متفاوته. که چقدر تنهام. واقعا تنها.
احساس بدی پیدا میکنم. نه به خاطر تنهایی؛ من به تنهایی خو گرفتم. بلکه به خاطر متفاوت بودن. دید من به زندگی و اتفاقات از زمین تا آسمون با بقیه فرق میکنه. بعد، من؟ همچنان فکر میکنم که برداشت بقیه هم مثل خودمه. کارایی میکنم و حرفایی میزنم که به نظر خودم درستن ولی بعد می‌فهمم در نظر دیگران شکل دیگه‌ای بوده. دیگران رفتارهایی دارن و من ازشون برداشت خودم رو دارم ولی بعد که میفهمم قضیه چی بوده...هه.
واقعا خسته‌ام.
این موضوع هر بار که با بقیه حرف میزنم باعث میشه بیشتر حس انجماد پیدا کنم.

امروز صبح ساعت 7 رفتم مدرسه، چون فکر میکردم ساعت 7 و نیم امتحانه. ولی معلوم شد امتحان ساعت 9 برگزار میشه. اینقد بی‌حس بودم که برام فرقی نمی‌کرد. واقعا نمیدونم چرا. بعد چون حال و حوصله حرف زدن با بچه ها و سر و صدا رو نداشتم رفتم کتابخونه. اونجا هلنا و درسا و ثمین و مهیا و مهسا و مهدیس نشسته بودن. نمیدونم چرا دارم اسمشون رو میگم. به هر حال که قرار نیست اینجا رو بخونن، پس مهم نیست. این نوشته هم میون ميلياردها نوشته توی دهکده جهانی غرق میشه و میره یه گوشه اون ته ته ها. همین.
آره خلاصه. داشتم میگفتم رفتم کتابخونه مدرسه. نشستم که مثلا درس بخونم. اول، چهار صفحه‌ای که هنوز نخونده بودم رو خوندم (وی کمی دقیقه نودی است)
تو حین خوندن همون 4 صفحه هم بچه ها خیلی ساکت نبودن. هی حرف میزدن بعد میگفتن خب دیگه، حرف نزنیم درس بخونیم.
اما من جدیدا یه قابلیتی پیدا کردم که میتونم تو سر و صدا هم حواسمو به درس جمع کنم. البته بازدهی‌ام میاد پایین، ولی همیشه که دور و بر آدم ساکت نیست، نه؟ مخصوصا تو خونه ما. امکان نداره داداشم بتونه ساکت بمونه. شاید فقط دو دقیقه بتونه. و چون هیچی هم روش اثر نداره، مجبور شدم یه روش برای سازگاری با محیط پیدا کنم. آره خلاصه. ولی جالبیش اینجاست که همزمان که دارم درس میخونم حرفای بقیه هم میشنوم، فقط ذهنم عادت کرده بهشون اهمیت نده. اما بعضی وقتا ذهنم یه چیزی که جالبه رو میگیره و تحلیل میکنه اونوقت سرمو بلند میکنم و یه چیزی میگم و همه برمیگردن میگن "مگه تو درس نمی‌خوندی؟"
نه جانم، بیکار بودم داشتم کتاب تماشا میکردم. خوبه حداقل میدونی دارم درس میخونم.
خلاصه. بچه‌ها اونجا بودن و حرف میزدن. من هم به زور 4 صفحه رو تموم کردم. آخه هی ذهنم میگفت وایسا ببینم چی میگن. نه اینکه حرفاشون خیلی جالب یا مهم بود، نه. فقط یکم کنجکاو بودم ببینم اونا چطور فکر میکنن، وقتی کنار همن راجع به چی حرف میزنن و از این حرفا. حرفاشون اونقدرا هم چیز جالبی نداشت. چشمم افتاد به یه کتاب توی کتابای بخش تاریخ که چشمک میزد:
"خداوند الموت".
وای خدا چقدر از قلعه الموت خوشم میاد. از هر چیزی که به نظر رمز آلود بیاد، خوشم میاد. و الموت، این قلعه نفوذناپذیر پر از قصه. چیز زیادی درموردش نمیدونم ولی دلم میخواد بدونم.
اون 4 صفحه کذایی که تموم شد رفتم یه گوشه پایین قفسه تاریخ رو زمین نشستم و خداوند الموت خوندم. دلم خواست توی اون دنیا بودم، توی دنیای کتاب. نمیدونم چرا ولی اون لحظه یه جور احساس بیگانگی خاصی داشتم، برای همین دلم نمیخواست توی مدرسه باشم یا کنار آدمای دیگه. فقط دلم میخواست برم توی دنیای کتاب‌ها و اینقد بخونم که اون حالتی که قبلا هم حسش کردم بهم دست بده.
خب من قبلنا خیلی بیکار تر و بیخیال تر بودم. یهو میرفتم یه کتاب باز میکردم و می‌نشستم اینقد میخوندم که تو دنیای کتاب غرق میشدم. رسما اونجا زندگی میکردم. فقط گهگداری غذا میخوردم و میخوابیدم و این چیزا(!) . بعد از یکی دو روز که کتابه تموم میشد سرمو بلند میکردم یه نگاه به دنیای اطرافم مینداختم و یه لحظه احساس غریبی می‌کردم.
تازه اون موقع میگفتم، خب، حالا با زندگیم چیکار کنم؟
افسردگی پس از کتاب واقعا حال عجیبیه. خیلی باحال بود. بگذریم.

خلاصه نشستم توی خودم جمع شدم و خداوند الموت خوندم. خوشم اومد ازش. دلم خواست کتابه رو از کتابخونه مدرسه بدزدم برای خودم. کارتش رو که چک کردم دیدم آخرین بار یه نفر سال 86 این کتابو امانت گرفته بوده. بیچاره کتاب عزیزم. یه روز میام میبرمت دیگه هم برت نمیگردونم، خب؟
(از اتاق فرمان خبر رسید که بابام این کتابو داره، فقط تو مغازه جاساز کرده. اگه کنکور نداشتم میرفتم می‌اوردمششش)
بعد امتحان هم باز یه سری قضایا پیش اومد که اصلا حوصله تکرارشو ندارم. بگذریم.

حس میکنم امسال تموم میشه، همه ما میریم پی زندگیمون و من آخرش هم با محیا حرف نمیزنم. نمیدونم چرا اینطوری‌ام. دارم از دست خودم کلافه میشم. واقعا کلافه. دینا هم اون روز تو راهرو داد زد که از دستم کلافه شده. محیا هم تو راه‌پله نشسته بود. ولی مطمئنا متوجه چیزی نشده.
قرار نیست اتفاق خاصی بیفته خب. چرا اینطوری‌ام آخه؟

نمیدونم چرا حس میکنم اون هم تنهایی خاصی داره. یه چیزی درونش هست که در ظاهرش اونو پنهان میکنه. نمیدونم چرا هنوز هم دلم میخواد بدونم واقعا چه جور آدمیه. نمیدونم چرا هنوز هم نسبت بهش حس خاصی دارم. نمیدونم چرا حس میکنم با وجود تفاوت در ظاهر، خیلی شبیه همیم. یعنی اشتباه میکنم؟ اگه دوباره اشتباه کرده باشم بازم تنهاتر میشم. نمیدونم چرا این حس عجیب خوب رو بهش دارم. نمیدونم اون راجع به من چی فکر میکنه.

من خیلی کنجکاوم. اما به همون اندازه که راجع به دیگران کنجکاوم و دنبال قصه آدمام، خودم مثل یه دژ غیرقابل نفوذم. مثل قلعه الموت.



هی،
و باز هم من میمونم و سهراب :

در ابعاد این عصر خاموش،
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم
بیا تا برایت بگویم،
چه اندازه تنهایی من بزرگ است...

پ. ن: من حالم خوبه. ببخشید اینطوری میگم ولی نیازی به کامنت دلداری نیست. ممنونم که درک میکنید.