الان تو ماشین بابا نشستم، توی پمپ بنزینیم. ساعت 22:57 دقیقه است و جشن حداقل 50 دقیقه است که تموم شده. امشب هوا خوبه. یه نسیم ملایم میاد که خنک نیست ولی گرم هم نیست. همون حالتی از هوا که در متعادل ترین حالت ممکنه. اگه توی بهار بود خیلی سبک میشد، اما چون تو پاییزه یه جور سنگینی و عمق داره. این هوا رو دوست دارم. اینجور هوا، هوای "شیدایی"ـه. من تو هر دو فصل بهار و پاییز مدتی که هوا اینطوره دچار یه اضطراب ملایم و قلقلک‌دهنده میشم که تو بدنم مثل یه گردباد یواش میپیچه. گرچه تو بهار پریشونم میکنه؛ ولی پاییز، فقط غمگینم میکنه.
وقتی جشن تموم شد، از سالن دانشگاه اومدم بیرون و رو یه نیمکت وسط اون میدون مثلثی بین دو خیابون نشستم. خیابون ساکت‌تر و تاریک‌تر از همیشه بود، پس بهتر میشد از هوا لذت برد. خلوتی آخر شب رو دوست دارم. تنهایی، سکوت، تاریکی، درختا، ماه و ستاره‌ها و نسیم آخر شب توی یه خیابون خلوت؛ آرامبخش‌ترین ترکیب دنیا.
نیاز دارم خودم رو پیدا کنم. نیاز به نوشتن دارم و نیاز به یه موسیقی که توصیف حالم باشه. این مدت خیلی دور و برم شلوغ بوده.
از خواننده گروه موسیقی دانشگاه خیلی خوشم میاد. صداش فقط قشنگ نیست، بیان‌کننده است. عمیقه. صدا نقطه ضعف منه.
این روزا بی‌اعتمادیم داره هی بیشتر و بیشتر بهم زخم میزنه. نمیتونم حسم رو نادیده بگیرم چون اغلب اوقات اشتباه نمیگه. اما اغلب اوقات مبهمه. و همیشه احتمال خطای ذهن هست. ذهن همیشه سوگیری‌های خودشو داره که میتونن کاملا اشتباه باشن.
پس، باید آروم‌تر بشم تا بتونم برم به عمق. اونجوری بهتر میبینم. اما این روزا خیلی بی‌قرارم. همه چیز با سرعت سرسام‌آوری پیش میره و من به نفس نفس افتادم ولی تلاش میکنم عقب نمونم. باید ظاهرمو حفظ کنم؛ با وجود بی اعتمادی درونیم، روابطم رو حفظ کنم، انجمن رو حفظ کنم و فلان مسئول رو قانع کنم، درسامو بخونم، مدرک فلان دوره که ازش متنفرم ولی لازمش داشتم رو بگیرم، تو کارآموزی چارچشمی حواسم باشه تا همه چیزو یاد بگیرم و هرجور شده کاری کنم اعتماد کنن و کار بهم بدن، بالاخره یه کاری برای پول درآوردن دست و پا کنم، بیشتر مراقب چندرغازی که دستمه باشم تا خرج نشه، حتی بیشتر از قبل؛ امتحان امروزو پاس شم تا ترم بعد به مشکل نخورم و...
آره، یکم همه چیز درهم برهم شده و ذهنم حس میکنه که حتما باید یه جور برنامه بچینه تا از پسش بربیاد. اما خستگی باعث میشه فقط بخوابم. بیخیال. یه جوری میگذره.
یه چیزی هست که نمیدونم چطور ازش حرف بزنم. ولی میدونم که باید ازش حرف بزنم تا برام شفاف‌تر بشه. تا دیگه اینقد انرژی‌ام رو نخوره.
آیا الف دوست منه؟ چرا حس میکنم با وجود اینکه در ظاهر دوستمه، اما در واقعیت نیست؟ جدیدا وقتی کنارش هستم یه جور حس تحقیر ازش میگیرم. نه حرکتی میکنه نه حرفی میزنه که بگم مدرکی دارم، اتفاقا خیلی هم اوکیه. ولی یه حسی بهم میده که حالمو بد میکنه. خیلی بی‌دلیل. این از خودمه یا از اون؟
زیادی به جزئیات دقت میکنم. بسه.
بقیه بچه‌ها چطور؟ آیا همه مثل من اینقد انرژی میسوزونن تا روی اجتماعی و خوش برخورد خودشونو حفظ کنن؟ آیا برای اونا هم حرف زدن و دوستی و ارتباطات اینقد انرژی‌بره که وقتی رسیدن خونه دو بشقاب غذا بخورن و تا صبح بخوابن ولی بازم خسته باشن؟ دنیای من یکم متفاوته. تا میام دهنمو باز کنم و از یه سری چیزا حرف بزنم میبینم اونا مخاطب من نیستن و دهنمو میبندم. مسئله فقط این نیست که اینجا هیچکی موسیقی های مورد علاقه منو نشنیده، مسئله اینه که منم آهنگهایی که همه بلدن و با هم میخونن رو هیچ وقت بلد نیستم. بعضی شوخی‌ها رو متوجه نمیشم چون نمیدونم تازگی‌ها چی وایرال شده و قضیه از چه قراره، فلان شخصی که ازش حرف میزنن رو نمیشناسم چون تو خوابگاه نیستم که در جریان قضایا باشم و یکم هم دَنگَم. کلا من هیچ وقت در جریان نیستم.
ترس. آیا من میترسم؟ از قضاوت شدن؟ چرا؟ چرا اینقد تصور پذیرفته نشدن منو میشکنه؟ چرا اینقدر میخوام اول و بهترین باشم؟
همیشه میخوام اول باشم. یه تمایل به رقابت شدید تو وجودمه. تمایل به بهترین بودن. تشنه دیده شدنم. میخوام برم رو اون صحنه و مثل اون پسر خواننده‌هه بخونم.
اما این حس "دوست دارم دیده بشم" شبیه اون حس گشتن به دنبال تایید نیست. وقتی به دنبال تایید توی اجتماع هستم، همش دارم خودمو زجر میدم تا همرنگ جماعت باشم. من از عکس، ویدیو و دابسمش و این چیزا متنفرم، ولی تلاش میکنم تو فیلماشون بامزه و اوکی باشم. من از اینستا متنفرم، ولی تلاش میکنم بعضی وقتا یه استوری بذارم یا حداقل گاهی دایرکتم و استوری‌های بقیه رو چک کنم. فکر هم نمی‌کنم این موضوع یه اشکال باشه. فقط زجرآوره. اَه.
اما این تشنه دیده شدن من یه چیز دیگه است. تشنه اینم که کسی من واقعی رو ببینه. یه عالمه گزینه برای غافلگیر کردن آدما دارم، من عاشق غافلگیر کردنم. عاشق اینم که تو چشماشون ببینم که تعجب کردن. یا ترسیدن.
ولی... نکنه تشنه اینم که بگم متفاوت و خاصم...؟
پ.ن: حس میکنم این نوشته بیشتر یه تخلیه روانی چرت و پرته. راستش این روزا خیلی نیاز دارم بنویسم ولی دریغ از یه ذره وقت! پس بریم به سوی انتشار.
