چی بگم؟ روزها همینطور میگذرن. هی به روز موعود نزدیک و نزدیک تر میشم. یه عالم کتاب ریخته جلوم ولی من همچنان با روش آروم و لاک‌پشتی خودم پیش میرم، انگار که میتونم زمانو تا ابد کش بیارم. کاش میشد یه کم زمان ریخت تو بطری نگه داشت برای وقتایی که نیاز داری. اما نکته جالب درمورد زمان اینه که هر چی خیالت ازش راحت تر باشه زودتر میره و تموم میشه و اتفاقا تو کار کمتری انجام میدی.
بگذریم.
داشتم میگفتم روزها همینطور دارن میگذرن. چه حس غریبی تو قلبم لونه کرده. ترکیبی وصف ناشدنی. لطیف مثل یه گل صورتی کمرنگ، سوزنده مثل آتیش، عزیز مثل آفتاب، پر تلاطم مثل دریا و برنده مثل شمشیر. غریبه. زیباست. دردناکه. خیلی پر و پیمونه. سردرگمم. دوست دارم تا ابد ادامه داشته باشه. دوست دارم این حس و این روزا رو بریزم تو یه بطری نگه دارم. و در عین حال گاهی خیلی دردناکه. عقلم میدونه که این سرخوشی ادامه دار نیست.
چرا من اینقدر عمیق به همه چیز نگاه میکنم؟ برای کی میتونه یه درخت یا یه حس اینقدر مهم باشه که برای من هست؟ چه کسی میتونه همه چیز رو تا مغز استخون درک کنه مثل من؟ چرا؟ چرا؟ اصلا این چه قصه عجیبیه که توش افتادم؟ احساسات نابیه، عزیز و زیبا. ولی عقل چیز دیگه‌ای میگه. عقلم میگه که فقط منم که اینقدر توی عمق ماجرا غرق میشم و تا مغز استخون حسش میکنم. حتی اون، اون که میشینه و گریه میکنه و توی دیوارای بتنی خودش درد میکشه، فکر نکنم اینقدر همه چیز رو حس کنه.
چرا به نقطه مقابل خودم چشم دوختم؟ من آفتابی‌ام که به شب چشم دوخته. حتی ماه هم نه. به شب، به تاریکی چسبنده و عمیق شب.
شاید چون تو اون تاریکی ستاره های اسرارآمیزی سوسو میزنن.... کسی چه میدونه؟
در هر صورت باز هم اون حس وصف ناشدنی توی قلبم هست و در هر صورت من دستمو دراز خواهم کرد که تو رو بکشم بیرون. به احتمال یک در هزار، شاید موفق شدم... کسی چه میدونه؟
پ. ن: دلم برای اینجا نوشتن تنگ شده بود. اینترنت داغون و گوشی قدیمی و وقت تنگ یه کنکوری، همه مانع از تجدید دیدار بودن ولی بالاخره شد.
پ. ن٢: :))))))))))))
