ساعت یک شبه. یه شخصی هست که تو ذهنمه و این خیلی غریبه که واقعا دوستش دارم. داداشم اینجوری بود که :"تو واقعا از این خوشت میاد؟" با یه لحنی که میگفت امکان نداره و داری شوخی میکنی. منم گفتم " نه باباااا! شوخی میکنم" و خندیدیم.
اما شوخی نمیکردم.

امروز روز اول دانشگاه بود. البته اگر این دو هفتهای که برای امتحانای ترم دو میرفتیم دانشگاه رو نادیده بگیرم. گروه ما کارآموزی نداشت و کلاسا هم کنسل شد، پس کلا هیچی به هیچی. یه جورایی دلم میخواست برم دانشگاه و ناامید کننده بود که نرفتم. دلم برای صبح تا شب بیرون از خونه بودن تنگ شده.

هیچی مثل قدیم نیست. مثل مجموعه هری پاتر که هر چی میرفت جلوتر فضا تاریکتر و محیط هاگوارتز پر خففانتر میشد، الان هم روز به روز تاریکتر و پر خففانتر میشه. اما این به این معنی نیست که من روز به روز داغونتر میشم. اتفاقا برعکس، از یه جایی به بعد فکر کنم قویتر شدم. تغییر کردم. آرومتر شدم. نمیدونم چه اتفاقی افتاده واقعا، فقط میدونم که با تمام وجود بابت چیزهایی که دارم خوشحال و متشکرم. و دارم تلاش میکنم که از پس زندگی بر بیام و بتونم اون شرایط و چیزهایی که میخوام رو به دست بیارم. حتی اگرچه غیرممکن و دور به نظر میان، با شرایط فعلی. اما این شرایط تغییر میکنه. نمیدونم کی. و نمیدونم چطور. اما مطمئنم.
خیلی عجیبه که هر چی همه چیز سختتر میشه، من بازم بیشتر خم میشم/کش میام و نمیشکنم. حتی خودمم تعجب میکنم.

در این لحظه خوشحالم. و یه حس خوبی دارم، شبیه اعتماد به نفس. انگار دارم یه راه جدید برای نگه داشتن اعتماد به نفسم پیدا میکنم. ولی نمیدونم خوبه یا بد.
چند وقته که به طور ناگهانی تمایل زیادی نسبت به یه سری عناصر دخترونه پیدا کردم، که قبلا اصلا اهمیتی برام نداشتن. قبلا هیچ وقت ناخنام رو بلند نمیذاشتم یا بهشون رسیدگی خاصی نمیکردم. الان چند وقته ناخنام رو بلند میذارم و از شکلشون خوشم میاد. قبلنا معمولا موهام کوتاه بود و اون مدل رو دوست داشتم، اما تازگیها انگار یه چیزی درونم تغییر کرده. دیگه موهامو کوتاه نمیکنم و گذاشتم بلند بشه. دیگه چتریهای نینجایی( (!) از اسم های من درآوردی آفتاب😂) هم نمیزنم.
قبلنا هیچ تمایلی به آرایش کردن نداشتم و به معنای واقعی کلمه نه چیزی از آرایش سرم میشد و نه هیچ جور وسیله آرایشی داشتم. تا همین یکی دو ماه پیش هم همینطور بود. اما الان یه میل شدید و ناگهانی به آرایش پیدا کردم که داره منو میترسونه.
انگار ذهنم ناگهان به این نتیجه رسیده "آیا من یک دختر/زنم؟" و بعد تصمیم گرفته امتحان کنه. و مثل همیشه، تا نسخه و روش خودمو از "زن بودن" پیدا نکنم، همینطور باقی خواهد موند.
قبلنا از رنگ صورتی متنفر بودم. الان انگار از یه دید بالاتر دارم قضیه رو میبینم و نسبت بهش بی تفاوت شدم.
یه جوری شدم که گاهی حس میکنم دارم خودمو گم میکنم. آیا این خود منم؟ یا تاثیر جامعه و رسانه است که داره منو تغییر میده؟

همیشه مچ خودم رو در حالی میگیرم که میخوام همون مدل قبلی باقی بمونم و به خودم اثبات کنم من همون آدمم. ولی بسه. یه تغییر جدید، بیا ازش استقبال کنیم. شاید چیز خوبی باشه.
نمیدونم چرا تو ذهنم اینجور چیزای دخترونه همیشه یه رنگ و بوی ضعف داشتن. انگار باید اونطوری رفتار میکردم تا کسی فکر نکنه من ضعیفم. انگار اگر دخترونهتر بودم همه فکر میکردن من زیادی آسیب پذیر و شکنندهام. من متنفرم از اینکه کسی فکر کنه من ضعیفم و نیاز به مراقبت دارم. متنفرم از اینکه کسی بخواد از یه دید محافظ و حامی بهم نگاه کنه. وقتی در کنار مردها و پسرها هستم میخوام که یکی مثل اونا باشم، ولی این حسی نیست که اکثر اوقات بهم میدن. انگار همیشه باید خودمو اثبات کنم. انگار همیشه باید ثابت کنم که" دختر بودن باعث نمیشه نتونم فلان کارو انجام بدم/فلان طرز فکر رو داشته باشم ". انگار وقتی بیشتر شبیه یه دختر هستم، حس میکنم بیشتر مورد قضاوت قرار میگیرم. و بزرگترین ترس من تو زندگی مورد قضاوت قرار گرفتنه. میدونید چی میگم؟
شاید همش تو ذهن منه. یه تصور از پیش تعیین شده؟!

دانشگاه. فکر کردم شاید تو دانشگاه بتونم تا حدی اینو تجربه کنم و به سوالام جواب بدم. ولی مجازی شد و اصلا دانشگاه نرفتم که حتی بتونم بفهمم احمقانه است یا نه. که ممکنه یا غیرممکن.
دختر بودن یعنی اولین نفری که یه سری چیزا رو تجربه میکنه بودن. اولین بودن یعنی یه راه مشخص وجود نداره و تو باید یه راه جدید بسازی. بهترین مسیر رو پیدا کنی، سنگا رو برداری، کوه رو بکنی، راه رو صاف کنی. میدونید چی میگم؟ مادربزرگ من همیشه آرزو داشته خوندن و نوشتن یاد بگیره ولی تا آخر عمرش هم نتونست. اما به لطف تلاش اون مادرم تونست تا آخر دبیرستان درس بخونه. گرچه مادرم آرزو داشته دانشگاه هم بره، ولی نتونست. و حالا من دارم میرم دانشگاه. من میخوام کار کنم، مستقل بشم، زندگی خودمو بسازم و این جدیده. به خونواده و اطرافیانم نگاه میکنم و هیچ زن واقعا مستقلی که من بخوام بهش نگاه کنم و وقتی نیاز دارم از تجربهاش استفاده کنم بینشون نیست.
اما باز هم این راهیه که هزاران زن با تلاش و زجر، آهسته آهسته تا به اینجا رسوندنش. کوچکترین چیزهای روزمرهای که من دارم، نتیجه سرسختی و شجاعت زنان قبل از منه. اینکه میتونم باد رو بین موهام حس کنم، اینکه میتونم با لباسی که دوست دارم تو خیابون راه برم، اینکه میتونم گواهینامه بگیرم و رانندگی کنم، اینکه میتونم درس بخونم، اینکه میتونم انتخاب کنم با کی و چه موقع ازدواج کنم، اینکه صدایی برای حرف زدن دارم که شنیده میشه و حتی اینکه یه چیز ساده و کوچیک مثل نوار بهداشتی رو میتونم بدون خجالت! و پنهانکاری! بخرم. برای این چیزا بهای خون داده شده. این خیلی غریبه.
آره. گمونم من یک زنم.

