ویرگول
ورودثبت نام
آفتاب
آفتابیک عدد معتاد به موسیقی و ادبیات
آفتاب
آفتاب
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

آهنگ های پاییزی و تیتانیوم|ماستا تو قیمه‌ها

ساعت ۴۸ : ۵ صبحه و از زیر پتو دارم این کلمات رو می‌نویسم. خنکی گزنده اول صبح وادارم می‌کنه بیشتر توی خودم جمع بشم و زیر پتو فرو برم. می‌دونم که خیلی هم وقت ندارم و باید بلند شم یک چیزی بخورم و برای مدرسه آماده بشم چون سرویسم ساعت ۲۵ : ۶ جلوی دره. اما خنکی گزنده اول صبح و گرم و نرم بودن پتو منو آچمز کرده.
پاییز نسبتا از راه رسیده و من آهنگ های پاییزی رو از بقچه درآوردم. اما تو آسمون بوشهر دریغ از یه چیکه بارون. هر روز صبح همینطور زل زل با حسرت به آسمون نگاه میکنم و به ابرهای بی‌عرضه بدوبیراه میگم و توی خونه راه میرم و پاییز کوروش یغمایی رو میخونم : بارونِ نم نمک آروم، روی جالیز میگیره...
یا مرجان فرساد :
بودنت هنوز مثل بارونه، تازه و خنک و ناز و آرومه...
یا اون آهنگو میخونم که می‌گفت : کاش میشد دوباره، برف و بارون بباره...




احتمالا بعدازظهر

فردا امتحان شیمی دارم.
پارسال (که بشه دهم) توی شیمی خیلی کم‌کاری کردم و هی گفتم من از این درس متنفرم. برای همین امسال مجبورم جور خوندن درس های پارسال رو هم علاوه بر امسالیا بکشم.
ولی اتفاق عجیبی افتاده. به طرز عجیبی از شیمی خوشم اومده. حتی احساس میکنم که دلم میخواد تلاش خودمو بذارم و شانسم رو برای داروسازی امتحان کنم. شاید واقعا شد... به حجم کتاب خیلی سبز نگاه میکنم و عجیبه که این دفعه احساس خوبی بهش دارم.
دبیر شیمی امسالمون سختگیره ولی محشره. همیشه یه پوزخند باحالی گوشه لبشه، انگار هر وقت بخواد میتونه دنیا رو رو انگشت شستش بچرخونه. فقط عاشق اون حالتی‌ام که یه چیز جالب میگی و اون با همون پوزخنده چشماشو تنگ میکنه و نگاهت میکنه، بعد چند ثانیه که گذشت، یهو میزنه زیر خنده!
بگذریم.
به جای نوشتن این چیزا بهتره برم مسئله های استوکیومتری رو حل کنم. میدونم که باید نسبت به بقیه دو برابر تلاش کنم تا بالاخره به کلاس برسم...
این وسط نمیتونم صدای سیا رو تو سرم خاموش کنم که میخونه :


You shoot me down,
But I won't fall
I am Titanium...


بله...تیتانیوم، عنصر ۲۲ام جدول تناوبی، یکی از فلزات دسته d وجزو عناصر واسطه، نقره‌ای رنگ، با چگالی کم و مقاومت بسیار بالا.
چرا میخوام گریه کنم؟! نه، نه، چرا دارم ماستا رو میریزم تو قیمه ها؟ سیا فریاد میزنه I am titanium ومن میخوام بزنم زیر گریه. کاش میتونستم اون چیزها که تو ذهنمه رو بگم. خسته‌ام... خسته از تکرار چرخه‌های ذهنم. خسته‌ام از ترس‌هام. احساس می‌کنم این برام عادت شده که به حال خودم دل بسوزونم و بعد خودمو سرزنش کنم. انگار که همه‌چیز دست قضا و قدره و من توانی برای تغییر این چرخه ندارم. این چیزیه که ازش متنفرم... چطور تغییرش بدم؟ آیا همین الان هم درحال دلسوزی برای خودم نیستم؟
قرار نبود این متن این شکلی تموم بشه... ولی مدت‌هاست که ننوشتم. شاید چون چیزهایی بود که نمیخواستم بنویسم، برای همین قلمم قفل کرده بود؟!
به هر حال...
اجازه میدم همچنان سیا بخونه...
و مدادم روی چرک نویس غژ و غژ شیمی حل کنه.


شیمی
۱۰
۱۱
آفتاب
آفتاب
یک عدد معتاد به موسیقی و ادبیات
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید