آفتاب

20 فروردین

این روزها به کلافی از اضطراب و احساسات هضم نشده تبدیل شدم. حس میکنم یه جسم ناتوان و درهم شکسته هستم. یه وجود لبریز از ترس. و امید. امید، امید، امید لعنتی. روزهایی بود که میتونستم آینده روشن و زیبایی که دنبالشیم رو تصور کنم و قلبم گرم بشه و سرم پر از رویا. الان حتی قدرت تصورش رو هم ندارم. ولی هنوز، خدای من! هنوز هم امید دارم.

تلاش می‌کنم احساساتم رو بریزم روی میز و اینقدر بشکافم تا به قلبشون برسم، به دلیل وجودشون، به سرچشمه‌شون. ولی خیلی خیلی سخته. ناخودآگاهم شبیه یه جنگل تاریک غریبه که منو پس میزنه. پس از یه جایی به بعد همه چیز رو رها کردم و پناه بردم به موسیقی. مثل همیشه. اونجا خودم رو پیدا میکنم، میون صداهای خش دار، درام و ناله گیتار الکتریک و اون کلمات بیگانه. فقط کلمات بیگانه در بیانی صریح به کمکم میان. چون الان فارسی دردناکه. چون فارسی برام خیلی عزیزه. و چون اونقدر گرم و زنده است که تحملش رو ندارم. ولی در عوض، کلمات بیگانه سردن. و موسیقی هم خوب راه خودشو بلده.

What doesn't kill you

Makes you wish you were dead

Got a hole in my soul growing deeper and deeper

And I can't take,

One more moment

Of this silence

... The loneliness is haunting me

And the weight of the world's getting harder to hold up

...

It comes in waves, I close my eyes

Hold my breath and let it bury me

I'm not OK and it's not alright

Won't you drag the lake and bring me home again?

...

Who will fix me now?

Dive in when I'm down?

Save me from myself,

Don't let me drown...

Drown_bring me the horizon

(برای همچین آهنگ غمگینی موزیک ویدئو بی ربطیه. اگه خواستین بشنوین لطفا اول به جای دیدن، فقط چشمتونو ببندین و گوش کنین. اینم نسخه آکوستیک که دارای ترجمه و البته ادا اطوارهای الیوره.😄)

23 فروردین

"آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه کار به نام من دیوانه زدند "

الان پشت همون میزی نشستم که زمان کنکور اونجا درس میخوندم. این انباری_خیاطی هنوز هم بوی نم غیرقابل تحملی داره.

وقتی دیدم که بالاخره ویرگول باز شده (گرچه هنوز محدود) خوشحال شدم و دیگه به چیزی فکر نکردم. راستش خیلی وقته از فکر کردن خسته شدم. دیگه به اخبار و افکار و هیچی اهمیت نمیدم. فقط زنده میمونم. و انگار این برام یه جور مبارزه است. مبارزه‌ای برای دیدن آینده‌ای که توش اینقدر ضعیف نباشم.

این چند وقت و تمام اتفاقاتش چنان بناهای کج و کوله و سستی که با تلاش زیاد و با دستهای نه چندان قوی خودم ساخته بودم خراب کرد که تا مدت طولانی در بهت، گیجی و تقلا دست و پا زدم. اما انگار الان میدونم که واسه چی زنده‌ام و این غریبه. انگار هنوز هم توی آتیشم، اما دیگه میدونم که چطور باید آتیش رو تحمل کرد و ازش زنده بیرون اومد. انگار دیگه دنیای بدون آتیش و با آتیش برام فرقی نداره و همه‌چیز پیچیده و برگشته به درونم.

من به عادت‌های قبلیم که مدتها ازشون دور بودم برگشتم. به اون دفتر روزانه نویسیم که واقعا هر شب توش یه طومار می‌نوشتم، به کتاب‌ها که مدتها بود داشتن خاک میخوردن، به نویسنده توی ذهنم که تمام روز درحال نوشتنه، به گره‌ها و احساساتی که مدتها بود خفه‌شون میکردم تا بتونم از پس زندگی روزانه‌ام بربیام و حتی به توپ والیبالم.

این غریبه.

خیلی قبل‌تر از همه این اتفاقا من وارد حالتی از سردرگمی شده بودم. همش تو این فکر بودم که چه راهی توی زندگی درسته و باید چیکار کنم، رسالت من توی این زندگی چیه و اصلا به چه هدفی اینجام؟! و از این حرفا. همش حس میکردم باید تغییری ایجاد کنم. باید کاری بکنم. ولی بازم از پس زندگیم بر نمیومدم. و انگار هر چی تلاش میکردم فایده‌ای نداشت.

الان دیگه به این چیزا حتی فکر هم نمیکنم. انگار از آسمون پرت شدم روی زمین.

"When it takes everything to survive

It's hard enough just to feel alive... "

Numb_sleep theory

"وقتی همه توانت صرفا برای زنده موندن میره،

واقعا سخته که احساس زنده بودن کنی"

اون سردرگمی تقریبا محو شده. توی دفترم پریروز نوشتم "هر چه که پیش بیاد، هر چیزی، گمونم میدونم که باید پیش برم و چطور پیش برم. و راستش هنوز هم نمیدونم چطور این اطمینان رو درونم حس میکنم." انگار جاشون رو یه چیز مهمتر و عمیق‌تری گرفته. انگار حس میکنم صرف اینکه اون شعله کم جون و روشن و گرمی که از گذشتگانم به من رسیده رو تو دستام نگه داشتم و هنوز خاموش نشده کافیه. به وجود اونها و سختی‌هایی که گذروندن و از پا در نیومدن که این باعث شده من الان وجود داشته باشم فکر میکنم. اینکه اونها کار شاق و بزرگی نکردن که تو تاریخ ثبت بشه به این معنی نیست که زندگیشون آسون و کاراشون بی‌اهمیت بوده. صرف اینکه موفق شدن تا انتها مبارزه کنن و زندگی کنن... شاید، همین کافیه.

27 فروردین

می‌ترسم.

ولی کسی نیست که بتونم اینو بهش بگم. از پنجره صدای آدما و زندگی که اون بیرون دست و پا شکسته جریان داره رو می‌شنوم. تمام مدت تو خونه چپیدم؛ دیگه برام شبیه یه جور جعبه بی‌روزن و خالی شده. به میزان تنگی و تاریکی و گرمای دهلیزهای قلبم فکر میکنم و یه لحظه دلم میخواد اونجا باشم. واقعا میگم. دلم میخواد برم اون تو. اگه برم دیگه هیچ کس نمیتونه منو بکشه بیرون و این ترسناکه. از اینکه راستی راستی برم تو عمق سیاه‌چاله‌ام غرق بشم و کسی نباشه که دستمو بگیره و منو بکشه بیرون میترسم.

تو کل زندگیم به خودم متکی بودم. هیچ وقت یاد نگرفتم دست به سمت کسی دراز کنم. همیشه تلاش کردم خودم از پسش بربیام.

اما الان تنهایی داره خردم میکنه.

"مرا امید وصال تو زنده می‌دارد

وگرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک... "

پ.ن : شعر بزرگترین مرهم زندگی منه، بعد از موسیقی.

2 اردیبهشت

تا کی باید بترسم...؟ تا کی...؟ تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کـــی؟ تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کجاااا؟

کل زندگیم ترس‌هام رو همیشه همه جا همراه خودم بردم. علاوه بر ترسهای زندگی خودم، در این نقطه از جغرافیا یه سری ترس‌های ناخودآگاه و عمیق هم هست که یه دختر همیشه با خودش اینور اونور می‌بره. ترس‌هایی که در ما ریشه دووندن.

وقتی این شب به پایان برسه... فکر نکنم ترس‌ها منو رها کنن، اما حداقل خفقان رفته. اون روز من به سر وقت ترس‌هام میرم. میدونم که از پسشون برمیام؛ این جنگ منه.

بی تفاوت شدم نسبت به همه چیز، اما بی‌حس نه.

مغزم به طرز خارق‌العاده‌ای صدای اخبار رو ایگنور میکنه، در حدی که واقعا نمیدونم داره چه اتفاقاتی میفته با وجود اینکه انواع و اقسام خبرگزاری اعم از فارسی و غیرفارسی روزانه تو خونه ما خبر میگن. درسای دانشگاه هم جزو محدوده ایگنور هستن. این یکی استرس به جونم میندازه چون میدونم این درسا رو اگه امروز نخونم شب امتحان با کله میرن تو پاچه‌ام، اونم وقتی هیچ جزوه کوفتی‌ای ندارم که از روش بخونم.

فقط میرقصم. در حدی این کارو انجام میدم که عضلاتم گرفته. مثلا همین چند روز پیش، چنان ساعت سه نصفه شب داشتم با پشتکار بی‌بدیلی قر میدادم که از خستگی سرم به بالشت نرسیده خوابم برد. نمیدونم از ساعت چند شروع کرده بودم واقعا. احساس میکنم چند وقت دیگه همینطور پیش برم به لِوِل شکیرا و جمیله میرسم. 😔😂

5 اردیبهشت

منتظرم.

این روزا متوجه شدم که بخش بزرگی از زندگیم رو در انتظار بودم. منظورم اینه که همیشه در مواجهه با چیزهایی که نمیتونستم از پسشون بربیام یا تغییرشون بدم چون پول نداشتم و اوضاع شلم شوربا بود؛ همیشه به خودم میگفتم "وقتی تونستم پول در بیارم..." یا "وقتی که اینجا دیگه اینجوری نبود و ... "

مثلا در مواجهه با اوضاع وحشتناک دندونام همش به خودم میگم که در آینده نه چندان دور همه چیز بهتر میشه و از پس هزینه‌شون برمیام، اون روز اگه خرابتر بشن هم اصلا ایمپلنت میکنم! (باور کنید من خیلی ازشون مراقبت میکنم. کاش دلیل خرابی روزافزونشون رو میدونستم.) یا وقتهایی که دلم لباس یا چیزهایی میخواد که از پس خریدشون برنمیام به خودم میگم اون روزی که دستم تو جیب خودم باشه، اینقد لباس میخرم تا دیگه حسرتی برام نمونه. وقتی هم که غم شهرم غمگینم می‌کنه همیشه به خودم می‌گم وقتی که شب تموم شد... اونوقت درستش میکنیم.

نمیدونم این حرفهایی که به خودم میگم چقدر واهی یا واقعی هستن. من فقط میخوام که همچنان بتونم به جلو پیش برم.

میگن تو لحظه حال زندگی کن!

در واقع ما مجبوریم در لحظه حال زندگی کنیم، در لحظه حالی که آینده نداره. یا آینده‌ای که داره بدتره. به همین دلیله که زندگی از زندگی تهی شده. ما فقط تلاش می‌کنیم که از این یکی لحظه هم زنده در بیایم تا بعدی برسه.

منتظر اون روزم. روزی که لحظه حال آینده داره. و اون روزی که واقعا میشه از لحظه "اکنون " لذت برد. همیشه گفتن "دم را غنیمت شمار " اما کسی نگفته که دم بی گذشته و آینده فقط یه علامت سوال بلاتکلیف و معلقه که نه میشه غنیمت شمارد و نه میشه ازش لذت برد.

مزه شیرینی‌ای که میدونی هر وقت بخوای دوباره میتونی بخوری خیلی شیرین‌تر از شیرینی‌ایه که نمیدونی تا چند وقت دیگه میتونی به خریدنش اصلا فکر کنی یا نه.

اولی طعم یه دلخوشی ساده و یه لحظه خوب رو داره و دومی... نمیدونم چطور توصیفش کنم. طعم اضطراب، معلق بودن و راه رفتن تو تاریکی مطلق؛ چیزی که این روزا مرتب مزه مزه می‌کنم.

چیزی که این روزا احتمالا هممون داریم مزه‌مزه می‌کنیم.

از تعلیق و بلاتکلیفی خسته شدم. اما این نکته که این یه مرحله گذرا است، آرامش‌بخشه. حداقل خیلی بهتر از اینه که هر روز بدونی فردا روز بدتریه.

منتظرم تو این تاریکی بالاخره چشمام یه چیز روشن پیدا کنن. همین. اون‌وقت بیاین با هم به سمتش بدویم.

پ. ن: از دور سلام به تو ویرگولی عزیزی که ایننن همههه نوشته منو خوندی. درواقع اینا چند تا پیش نویس منتشر نکرده من از روز باز شدن ویرگول تا الان بود که به هم چسبوندم. امیدوارم که منتشر بشه...

پ. ن2: یه آهنگ فارسی و یه آهنگ انگلیسی که خودم دوستشون دارم، اگه دوست داشتین گوش بدین : 1 2

دوستتون دارم. نمیگم ناامید نشین، فقط زنده بمونین. به هر حال آفتاب پشت ابر نمیمونه؛ این قانون طبیعت.