من بلد نیستم حرف بزنم!
تعجب نکنید...
من صدا دارم ، لال نیستم
تك تكِ حروف الفبا رو به خوبی تلفظ میکنم
واژه واژه به اهنگین کلام ...
به شعرگونههای شاعران موزون کلامی در سخنم دارم
از کلمات بجا استفاده میکنم
باه انها جمله میسازم رفیقم
ارتباط برقرار میکنم
دوستِ قدیميِ چندساله ام را که میبینم
فوج فوج سپاهی از جملات عاشقانه نثارَش میکنم...
اصلاً تعریف میکنند بزرگترها وقتی که بچه بودم یک زن عمویی داشتهام می آمده هر بار من را از مادرم خواهش میکرد و میبرد منزل خودشان ..
پرسیدم برای چه ؟ چرا من را میخواسته
گفتند برای این که گویا هروقت کارهای روزانهاش زیاد بوده و از قرار من هم خوش صحبت بودم ،
خوب بلد بودم حرف بزنم و تعریف کنم شیرین زبانی می کردم ..
گویا زنعمو میگفته اورا میبرم تا برایم حرف بزند .
تا روزگار بگذرد تا سختی کار را با شیرینی حرفهای این کودک متوجه نشوم ..
اما دریغ ! در این سن و سال اعتراف می کنم
حرف زدن بلد نیستم
وقتی میگویم ؛ من بلد نیستم حرف بزنم
یعنی زبانِ اعتراض ندارم
من گلایه کردن بلد نیستم
این که میگویم بلد نیستم،به معنایِ عدمِ توانایی نیست
تنها برایِ آرامشِ آدمهاست.
من بلد نیستم حالو را با حرفهام نشو ن بدم
در بدترین شرایط اگر حالم پرسیده شود ،
با لبخندِ رضایت میگویم: خوبم،شکر
من نمیخوام و دلم نمیاد آدمارو ناراحت کنم،
از غصه هام بگم که دلشون بگیره.
من بلد نیستم از دستِ پیش گرفتنات
بهت بگم تا آزارت بدم
ممکنه طی سال هزار بار دلم بشکنه اما ساده میگیرم و قبل از اولین عذرخواهی ،میبخشم
به دلم فرصت دادم تا بهت بگه دوستت داره ولی این فرصتُ ازش دریغ کردم تا بهت بفهمونه چقدر ناراحتش کردی تا الان ...
من مردِ دل شکستن نبودم من الانم مرد دلشکستن نیستم و حتی اونروزی که با لبخندِ کَجِت بهم گفتی : که دوستم نداری ...
همش تقصیرِ ساده دلیِ خودم بود .
اونروز هم با لبخند تآییدت کردم.
و بازهم نگفتم.....
فقط قبل از اینکه دلم بخواد بشمُره
که از روزی که شناختمت تا الان چند بار از دستت زمینش انداختی دلم رو ....دستشو میگیرمُ آرومش میکنم و راضیش میکنم به این حرف که :
"فدای تو اهای دلم جان !
تو زِ نازکیِ خودت اینهمه بار شکستی
در غم او بی تقصیرست"
✍بقلم #بهمن_سامنی