ناگهان بخودت میآیی میبینی تو ماندی و چهل و چند سالگی ..ناگهانگیرانه بخودت میآیی میبینی غرق شدی چه بیصدا در هیاهوی حسی شبیه درآمیدن از زیر خروارها خاک از عمارت متروک در عبارت تنهایی ...
حسی شبیه ...! اصلا خوده خوده حس فراموش شدن ...
بخودت میایی میبینی ناگهانگیرانه غرق نه که دفن شده ای در هزارتوی تاریک و مرطوب و متعفنی از "حس لاپیچ شده " در یک کلاف حسابی "جاخوشکرده " از ریشهیِ وسواسهای حسود ...
اری ناگهان بخودت می آیی میبینی چه ناگهانگیرانه و چه بیدلیل چه زندگی نکردنی را و فقط به چهل و چند سالگی رسیدنی را به صحنه نمایش کشاندی ..
و حالا بی رمق در دورترین لبهیِفاصله از دوست داشتنها و عشق داشتنها جا ماندهای ...
آری غافلگیرانهطور امروز با خودم داشتم فکر میکردم کجاست ؟!چه میکند؟! او که فراموشش کردهام ؟!! و ناگهان امروز دیدم چه بی تو در چهل و چند سالگی دلم تنگِ تو و تنگ چشمهای آن روزهای خاطره ساز توست .
که گاهی ناگهان میلرزید گونه هایت، صدایت و من میفهمیدم قرارست رویا بباری بر نگاهم...
میبینی چه خوب فراموشت کردهام؟
من اگر فراموش کردن بلد بودم که ؛
بگذریم ..!
آری بگذریم که عمری به همین گذر ز سر گذشته است.
و امان از عشق ...
آه من العشق ،قبل از عشق ..!بعد از عشق ..!
اصلا مگر نه اینکه دیوانگی شرط عاشقیست و فراموشی شرط معشوقگی . پس من میروم دنبال همان دیوانگی هایم که براحوال دل عاشق همین صراط یقینا مستقیم ، کافی و وافیست.
دیگر میدانم، یادت که میوزد از کنج پاییز به تمام تمامم قرارست دوباره چگونه موج بکاری بر پلکهایم ...
باور کن در نقاهت فراموش کردنت بسر میبرم راضی نشو که باز روشن از نام تو باشم ، که دوباره تکههایم را ته مانده هایم را بشوید ببرد باران!
خسته ام و ناجور بریده
تکه تکه هایی از هزار تکه ؛
اینبار در شعلهکش هزار و یک شب یاد بی محل و وقت وبیوقتت ،به وقت مویههای بیتابم،
یا هرچه داری ببر ،
یا خودت را در دلم، بگذار و برو ..!
ولی قبل از رفتن برای یکبار هم که شده مردانهوار در هجمهی غمبارگی این روزگار تلخ، خودت را در من بشنو و ببین ..
ببین که چگونه بیمکث، چگونه بیشکاف چگونه بی ذرهای از شکهای پر درد، در این تاریکیِ پر از انزوایِ تنهایی، در آوازی برخاسته از بنگاه پوست و استخوانم و در جان جانم هنوز هم فقط تویی که هنوزی ..!
یکبار فقط یکبار تصنیفِ دلم را به دل گوش کن ..!
صدای بیقراری را نمیشنوی ؟!
افسوس که نمیرسد صدای به این بلندی، به تو، به گوشهای تو ..!
راستی ؛ تو در کدام شب بی ماه اینهمه کر شد تمام جانت ؟!
بقلم بهمن سامنی
بقلم #بهمن_سامنی