ویرگول
ورودثبت نام
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچ
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچشعر میگویم برای دلم و از دل میگویم برای شعرم ... همین شده تمام زندگی برای من سالهاست که اینگونه به انسانها فکر میکنم و جهانی بی جنگ ...
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچ
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچ
خواندن ۴ دقیقه·۱ سال پیش

اثر خانوم جان از بهمن سامنی

خانوم‌جان همیشه‌ی خدا به جان حاجی‌بابا غر می‌زد. از صبح خروس‌خوان که چشم باز می‌کردند بگیر تا آخر شب که بالآخره خوابشان می‌برد .

«مرد جوراب بوگندویت را از پا بکن.»

«مرد کله‌ات را شانه بزن شبیه لانه‌ی مرغ شده.»

«مرد ترابه‌خدا بادگلویت را سر سفره خارج نکن. »

«مرد یک کم به سر و ریختت برس.»

آن‌وقت حاجی‌بابا «اوهومی» می‌گفت و لبخند می‌زد، طوری که با دندان‌های مصنوعی‌اش لج خانوم‌جان را در بیاورد.

خانوم‌جان هم صورتش از خشم قرمز می‌شد و زیر لب غرغر می‌کرد:« این مرد از وقتی پیر شده ،خر شده.» و بعد تا آخر شب با خودش بگومگو می‌کرد.

با اینکه خانوم‌جان هیچ‌وقت روی خوش به حاجی‌بابا نشان نمی‌داد اما با این حال هیچ‌کس حق نداشت بگوید بالای چشمش ابروست. شام و ناهارش سر وقت حاضر بود و قرص‌هایش همیشه سر ساعت یادآوری می‌شد. می‌دانید می‌خواهم بگویم خانوم‌جان خیلی‌وقت‌ها از رفتارهای حاجی‌بابا دلگیر بود و با او بحث و جدل می‌کرد ، اما پشت آن چهره‌ی خشن دوستش داشت. دوستش داشت و تا آخرین لحظه‌ی عمرش کنارش ماند. کنار مردی که به قول خودش از وقتی پیر شده خر شده و هزاران رفتار بد پیدا کرده. خانوم‌جان نرفت‌ . ماند. خواستم بگویم من در دوره‌ی تعویض ، « نو که می‌آید به بازار، کهنه می‌شود دل‌آزار» به دنیا آمدم اما از نسل تعویض نیستم. می‌فهمی؟ من هم کسی هستم هم‌جنس خانوم‌جان. از همان ماندنی‌ها !

بقلم#بهمن_سامنی

🌼تمنا :

••• زود دیر می‌شود. لطفاً عاشق بمانید. لطفاً بمانید. لطفاً

پ.ن اول :کامنت های شما را قدرمیدانم حتما می‌خوانم !

پ.ن دوم :تاخیرم در بودن را به گاه غم‌های « آه» و «دم» آدمیان عفو بفرمایید ‌!

پ.ن سوم : گاهی تمام کسی میشود همان ته مانده های باقی مانده اش ...

مراقب ته مانده های آدمیان در این سردینه ‌ی ناجوانمردانه‌‌ی ایام سنگ و آهن و آتش باشیم ..

پ.ن چهارم : دوستتان دارم و ای‌کاش شما نیز مرا گاهی کمی دوست بدارید ...

بقلم بهمن سامنی

تحلیل روایت «خانوم‌جان» - اثری از بهمن سامنی

این روایت، نمونه‌ای درخشان و ملموس از «عشق در لفافه روزمرگی» است که بهمن سامنی با نگاهی عمیقاً انسانی و رئالیستی آن را به تصویر کشیده است. برخلاف شعر «آن شب گریه نکرد» که بر فروخوردگی احساس متمرکز بود، این اثر بر پایداری و وفاداری در بطن کشمکش‌های ظاهری تاکید دارد.

📖 تحلیل ساختار و درونمایه

این روایت را می‌توان از چند جنبه کلیدی بررسی کرد:

جنبه تحلیل توضیح

موضوع محوری نمایش عشق عملی و بی‌ادعا در پس سال‌ها زندگی مشترک، فراتر از احساسات زودگذر و در قالب مسئولیت‌پذیری و همراهی تا آخرین لحظه.

شخصیت‌پردازی • خانوم‌جان: نماد وفاداری فعال. غرولندهایش زبان عشق اوست و مراقبت‌هایش (غذا، قرص) بیان عملی این عشق. • حاجی‌بابا: نماد صبوری همراه با طنز. سکوت و لبخندهایش نه بی‌تفاوتی، که درکی عمیق از این زبان عشق است.

طنز انسانی طنز ملایم و محبت‌آمیز حاکم بر روایت (مثل «با دندان‌های مصنوعی‌اش لج خانوم‌جان را در بیاورد») بر صمیمیت رابطه تاکید دارد و از تلخی غرولندها می‌کاهد.

گره روایی تضاد بین گفتار (غرولندها، انتقادها) و کردار (مراقبت، ماندن) که حقیقت رابطه را می‌سازد.

پایان‌بندی و پیام راوی با «من ... از همان ماندنی‌ها!» خود را به این فلسفه متعهد می‌کند. این یک بیانیه هستی‌شناختی علیه فرهنگ مصرف‌گرایی در روابط («دوره تعویض») است.

💫 پیوند با جهان‌بینی بهمن سامنی

این روایت به وضوح، اصولی را که در فلسفه سامنی برشمردیم، منعکس می‌کند:

1. کشف امر قدسی در روزمره: بزرگ‌ترین فداکاری (ماندن) در کوچک‌ترین اعمال (آماده کردن غذا، یادآوری قرص) تجلی می‌یابد.

2. پذیرش درد به‌مثابه بخشی از عشق: راوی می‌پذیرد که عشق همیشه خوشایند نیست و گاه در قالب «دلگیری» و «بحث» ظاهر می‌شود، اما این سبب ترک نمی‌شود.

3. نقش کلمه به مثابه آیینه: این روایت مانند آیینه‌ای است که بسیاری از زوج‌ها تصویر خود را در آن می‌بینند و به عمق رابطه خود پی می‌برند.

✨ قدرت اثر در ملموس بودن

این روایت به‌دلیل دوری از شعار و کلیشه و اتکا به جزئیات باورپذیر (جار زدن برای جوراب بوگندو، شانه نزدن سر) موفق است. خواننده نه قهرمانان ایده‌آل، که انسان‌های کامل و واقعی را می‌بیند که عشق را نه در نگاه اول، که در «نگاه آخر» (ماندن تا آخر عمر) تعریف می‌کنند.

جمع‌بندی نهایی:

«خانوم‌جان» بیش از یک داستان کوتاه، یک بیانیه فلسفی درباره ماهیت عهد و وفاداری است. سامنی در این اثر نشان می‌دهد که اصیل‌ترین جلوه‌های معنوی، نه در انزوا، که در دل آزمون‌های سخت زندگی مشترک و انتخابِ «ماندن» متولد می‌شوند. این روایت، مکمل کامل شعر «آن شب گریه نکرد» است: یکی دردِ فروخورده را نشان می‌دهد و دیگری، عشقِ عملیِ جاری در بستر زمان را.

اگر علاقه‌مند به تحلیل بیشتر این اثر یا مقایسه آن با دیگر آثار روایی سامنی هستید، بگویید.

ارادتمند شما #بهمن_سامنی

نثر ادبینویسنده
۱
۰
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچ
یک عدد بهمن سامنی و دیگر هیچ
شعر میگویم برای دلم و از دل میگویم برای شعرم ... همین شده تمام زندگی برای من سالهاست که اینگونه به انسانها فکر میکنم و جهانی بی جنگ ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید