آدمهایی را دیده ام که هر روز حال خوب خیرات میکنند.
همان هایی که غصه هایشان را برای خودشان نگه میدارند و شادی هایشان را تقسیم میکنند،
ترجیح میدهند هر روز صبح انرژی های مثبتشان را زودتر از خود بیدار کنند و انرژی های منفی شان را رها کنند تا بخوابند.
از قلب مهربانشان، پرنده ها کنارپنجره شان لانه میکنند و هر روز صبح برایشان از عشق میخوانند...
همانهایی که لبخندشان را از دختر بچه ی ماشین کناری دریغ نمی کنند،
از کنار پیرزن عابر بی تفاوت نمیگذرند.
حتی مورچه ها و گربه های کوچه شان هر روز از مهربانیشان سهم دارند.
گمان میکردم خدا هرشب بالای سرشان اسپند دود میکند و صبح ها با نوازش پروانه ها بیدار میشوند..
چگونه غم دار بودن ولی بی غم نمودن و چطورانه هایش را جستجو کردم ..
هرچه کاوش بیشتر در یابش کمتر
دور و دورتر میشد دال دانشم از «ط» طریقشان ...
شاید بگویید آنقدر ها سخت نبوده و نیست و بگویی تو خیلی سخت میگیری ..
حتما الان با خود میگویی سختش کردهام برای خودم ...
من در خودم غصه ها را جمع کردم اما هر روز از هر روز بیشتر تبدیل شدم ب منزویترین حسین زمانهام در شعر و در سخن ...
یاد گرفته ام در هر کاری و در هر کسی
پیشرفت به مقدار تلاش و کوشش
حاصل میشود
کوشش به میزان اراده بستگی دارد
اراده با صبر و شکیبایی همراه باید
صبر افعالی یعنی صبر کردن بعد از انجام کار و تلاش در سایه علم و دانش
دانش به مطالعه بدست می آید ...
و حاصل همه اینها میشود «انسان» ..
انسان پویا که اگر حتی غمی داشته باشد جوری رفتار میکند که کسی گمان نبرد .
اما همین انسان که اینها را از بالا تا پایین برایش سیاهه ردیف کردیم
به دل خوشی نفس میکشد ...
اما من انسانها را وقتی عاشق میشوند
وقتی که وابسته به نفسی، نفس میکشند
و دل خوشی را به امید دیگری گره زده اند .. هر لحظه بر لبه هلاک میبینم ..
آدمیزادست شیر خام خورده است
ناپخته تا پخته شود ... هزار تغییر پیش روی خودش دارد ..
تجربه کهنه ام را بپذیر
اینجا ، این زمان محالست عاشق باشی و تو راجانسالم باشد تا آخر مسیر ...
چه رسد که بخواهیم بشویم یکی از آن انسانهای اهل دل همه چی تمام کلامم در بالا ...
دال اگر در واژه دل اینهمه خم گشته است از بس که بردل بعدرفتنها ستم گشته است
بقلم بهمن سامنی
#بهمن_سامنی
#بهمن_سامنی_نویسنده