پروانگی

دیگری، دیگری، دیگران ...

پس کی من؟

کی به خودم پرداختم؟ چقدر حواسم به تو یا او یا دیگری باشه؟

پس من چی میشم ؟؟

منِ مظلومِ من کی قراره به آرامش برسه؟ کی قراره بخنده؟ کی قراره رها باشه ...

بعد از اون شب تلخ، فهمیدم که فراموشیِ من و غرق شدن در دیگری معنی هیچ می دهد...

و من عوض شدم ...

بزرگ شدم...

و

پیله ی پروانگیم رو گسستم.