قول

من مردانه پای قول زنانه ام موندم، ولی تو نه ...

گفته بودم هر روزی نخواستی بگو، میرم و پشت سرم و هم نگاه نمی کنم ...

من رفتن و خیلی پیش از تو یاد گرفته بودم جانم، شکستن و خیلی پیش از این تجربه کرده بودم، ولی یاد گرفته بودم که خودم تیکه هاش و بچسبونم به هم.

چرا اومدی؟

اصلا چرا اومدی؟ وقتی پای موندنت سست بود؟!

من تازه به ساحل آرامش رسیده بودم، تازه داشتم نفس تازه می کردم که تو از راه رسیدی...

قرارمون این نبود که طوفان به پا کنی و بری؟ قرارمون این نبود ...

این نبود.