اولین دوچرخه ام رو پدربزرگم برام خرید، فکر میکنم ۴ ساله بودم. یه دوچرخه مارک قناری زرشکی رنگ، انقدر کوچیک بود که زیر بقل ش بود که اومد تو خونه. همون هفته کل خانواده تو کوچه بن بست مون جمع شدن و دقیق یادمه که ۲ - ۳ بار بیشتر پاس کاری نشدم، بعدش تعادل اومد و رکاب و فرمون نشست به جونم!
با همون دوچرخه ی فسقل دو ترکه سوار میشدیم و انقدر همیشه زمین میخوردم و از ترس تنبیه زخم ها رو قایم میکردم، که مادرم هر از گاهی جلسه معاینه فنی میذاشت و میدید که آرنج ها و زانو ها لایه لایه زخم هستن.
هر از گاهی هم زمین خوردنا جدی بود و فراتر از زخم آرنج و زانو، این زمین خوردن های جدی معمولن نتیجه ی خرابی ترمز عقب بود، که علت اون هم همه میدونیم چی بود: ترمز میخ گرفتن جهت ایجاد صدا و خط لاستیک روی آسفالت. خلاصه، یه بار تو ۵-۶ سالگی با یکی از دوستام دو ترک نشستیم رو دوچرخه، از کوچه بن بست خارج شدیم، تو یه خیابون تقریبن اصلی که شیب زیادی هم داشت گووووله رفتیم پایین، خدا رو شکر اون موقع خیابونا خلوت بود، آخرای خیابون که دیگه داشتیم نزدیک یک بلوار اصلی و پر تردد میشدیم ترمز عقب برید و ترمز جلو و معلق در هوا و.... دست و پا کم بود، پیشونی پاره در حد هری پاتر (البته این سانحه حداقل ۷ سال قبل از چاپ اولین کتاب هری پاتر بود...
ادامه دارد...