ویرگول
ورودثبت نام
Sonia molaei
Sonia molaeiگوشه ای از خاورمیانه کِز کرده و پیرامون اخبار می نویسم!
Sonia molaei
Sonia molaei
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

زهر قند (اوضاع آشفته آموزش و پرورش)


-عمو جلال یه چای تازه دم میدی.

جلال مسعودی،آبدارچی اداره آموزش و پرورش شهرستان با سی سال سابقه کاری بود.اگر هر آدمی را می شد صرفا با سوابق کاری و حقوق و میزان دارایی و مالیات و ماشین سواری و املاک به نام و لباس های مختلف تعریف کرد و شان انسانی را به حداکثر تقلیل رساند جلال را نمی شد.سابقه چندین و چند ساله جنگ داشت و قرص های رنگارنگ و جورواجوریی که قبل و همراه و بعد از غذا مصرف می کرد هنوز سر پایش نگه داشته بود.کلاه مشگی سر می گذاشت و برای هر شیر پاک خورده و نخورده ای که وارد اداره می شد چای می ریخت و تاریخ به خود ندیده بود که با نبات به استقبال مدیر و با چای کهنه و سرد به استقبال ارباب رجوع برود.در روزگاری که هر کس دنبال سهم گنده تر از حقش بر سر سفره قدرت و سیاست بود،جلال تکه نان و پنیری برداشته بود و از این میز غذاخوری باشکوه و پر جلال و جبروت به سفره فقیرانه کسانی رفته بود که حتی در رویای شیرین برابری هم برای خود سهمی قائل نبودند.عکس های در جبهه مدیران زیر شیشه میز ارباب رجوع سرعت گیر حق جویی اولیا و دانش آموزان بود ، و سایه منت کاری بر گردن همه افتاده بود.

-سلام آقا جلال خوب هستی؟

-به به سلام آقای حسینی.حال و احوال؟

-والا چی بگم دخترم رو امروز بخاطر لاک ناخونش سه روز اخراج کردن اومدم با آقای مدیر حرف بزنم بلکه بگذرن.

-ایشالا درست میشه.بشین برات چای بیارم.

بین همهمه دانش آموزان عمو جلال سینی به دست وارد شد و آقای حسینی دسته ای اسکناس را جوری که فقط خودش و عمو جلال شاهد این رویداد غرق در لجن باشند زیر سینی گذاشت.

-این چیه برادر من؟

-عمو جلال چیزی نیست،حق قند چایی که آوردی .اگه زحمت بکشی با مدیر حرف بزنی ممنون دارت میشم.با این شلوغی که اینجا می بینم حالا حالا وقت به من نمیرسه.

-پول قند اینجا از مالیاتی میاد که میدید الانم به حرمت آشنایی و همسایگی ده بیست سالمونه که چیزی بهت نمیگم. حالا پولت و بردار بزار جیبت تا...

دستان کارگر و چشمان پر از استیصال آقای حسینی سد ادامه افکار عمو جلال شد.آقای حسینی ما حصل عشق به فرزند ضرب در بیچارگی و درماندگی، مساوی با مظلومیت و محرومیت بود.

مادری افغانستانی پشت در اتاق مدیر ایستاده بود و آماده التماس بود که فرزندی را که از چنگال طالبان بیرون کشیده بود وارد وادی علم و دانش بکند.آن طرف تر صدای فریاد اولیایی به گوش می رسید که معلم مدرسه با ماشین شخصی خود در حیاط مدرسه که قانونا و شرعا برای استفاده دانش آموزان بود آنان را زیر گرفته بود.

-آقای مدیر چایی بریزم براتون؟

-نه عمو جلال دستت دردنکنه.چند نفر بیرون هستن؟

-چهار نفری هستن که با شما کار دارن.

-ای بابا.برای امروز بسه من از این یکی در میرم اتاق بغلی بدم میرم خونه خسته نباشی.

زبان عمو جلال به سلامت باشید نچرخید.اولین بار بود سلامتی کسی برایش انقدر بی ارزش به نظر می رسید.در آقای مدیر صدام،هفت تیر، مسلسل، قذافی و طالبان را می دیدوگاها یزید، نتانیاهو،ترامپ و تحریم دارویی را می دید.اما صدام را بیشتر،صدام را خیلی بیشتر می دید.و در آقای حسینی خرمشهر زخمی،دیوار خانه ای با رد گلوله،افغانستانی های نشسته بر چرخ هواپیما،کودک پروانه ای و بدبختی را می دید و در خودش نمی دانست به دنبال که باشد.نقشش را گم کرده بود.

دو ساعت بعد از رفتن آقای مدیر،زمانی که محتملا در خانه روبه روی تلویزیون چند ده اینچی ال جی خود بر میز نهارخوری خانه اش تکیه داده بود دختر آقای حسینی مرد،بهتر بگویم دختر آقای حسینی پانزده ساله بدون سلاح توسط نیروی عراق به فرماندهی صدام با اراده شخصی از ساختمانی نیمه کاره پایین پرتاب شد.

آقای حسینی اهل یکی از روستاهای کوهستانی دورافتاده اردبیل بود،پدرش زمانی که خانه کاهگلی روستایی اش را می ساخت زیر تخته سنگی له شد.خودش بعد تر بنا شدومدام‌نگاهش به بالا بود،دنبال تخته سنگ زندگی خودش می گشت و هیچ وقت از گوشه ذهنش هم نمی گذشت که دخترش نقشه تخته سنگ زندگیش را بازی کند.پدر دختر افغانستانی دخترش را شوهر داد،با اشک و آه و حسرت و استیصال شوهر داد.معلمی که دانش آموزان را زیر گرفته بود عذرخواهی نکرد و نفهمید که این اولین بارش نبوده است و رد لاستیک ماشینش همیشه بر حق دانش آموزان سیاهی به یادگار گذاشته است.فردا صبح زود عمو جلال با سینی چای وارد اتاق مدیر شد.

-سلام عمو جلال.بزار اینجا دستت درد نکنه.قندش کو؟

-زهر قند بالاخره کار خودشو می کنه.این نامه استعفا منه آقای مدیر.

-استعفا برا چی؟قبول نمیکنم.

-منم نپرسیدم قبول می کنید یا نه.فقط خواستم مطلع باشید.

روایت نامه عمو جلال:

به نام خداوند دادگر و داد خواه
من جلال مسعودی با شش کلاس تحصیل بعد از طی شدن عمرم به تباهی در این اداره تقاضای استعفا دارم.آقای حسینی را نمی شناسید از همسایگان من است بعد از اینکه پدرش به رحمت خدا رفت به شهر فرار کرد،نمی دانم حالا فکر هجرت به کجا در سر دارد.به روستایشان بعد از چهل و اندی سال که از انقلاب و جنگ می گذرد هنوز گاز نرسیده است و به اینجا که می توان نامش را شهر متمدن مدرن گذاشت هم آرامش و عدل.انگار که باید همیشه چیزی در این مملکت نباشد چیزی که وجودش حیاتی و ضروری است.دختر افغانستانی که باهوش به نظر می رسید به جای کتاب شیمی و زیست از فردا قابلمه به بغل می گیرد و مادران دانش آموزان مدرسه دخترانه در بیمارستان مضطرب و نگران قدم می‌زنند و قدم می زنند.شما همیشه به من می گویید که زیاد کار می کنم و سهمم را از سفره انقلاب برنمی دارم.بر جای من هم شما بنشینید چرا که حتی اگر از گرسنگی بمیرم با صدام سر یک سفره نمی نشینم.در شما صدام را می بينم قاتل دوستانم را می بینم.استیصال از ویژگی های مشترک این مردم بود.
طبق عادت همیشگیش می خواست حرفش را با {باقی بقایتان} به اتمام برساند اما این بار فقط نوشت{باقی به کاممان}.

دانش آموزانآموزش پرورش
۱۱
۱
Sonia molaei
Sonia molaei
گوشه ای از خاورمیانه کِز کرده و پیرامون اخبار می نویسم!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید