ویرگول
ورودثبت نام
Sonia molaei
Sonia molaeiگوشه ای از خاورمیانه کِز کرده و پیرامون اخبار می نویسم!
Sonia molaei
Sonia molaei
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

خزانستان،صاحبخانه بی اعصاب بهارستان!

پراید لکنتی سفید یخچالیش وسط شهر پر هیاهوی تهران خوابش گرفت و بین قیامت بازنشستگان او را وا گذاشت.

_لعنت بهت.خدایا امروز به اندازه کافی مورد عنایت قرار گرفته بودم ها.

دمای هوا به چهل درجه رسیده بود.هر جسمی از فلز تا پوست انسان بعد از چند دقیقه چون درختان جنگل های گلستان گر گرفته و آتش به ریشه شان می رسید و بعد آب می شدند،شاید هم خاکستر.

امید خم شد و یکی از ده ها پوستری که به زمین افتاده بود را برداشت،با خط خوانایی از آن دست خط ها که مختص معلمان دهه شصت باشد نوشته شده بود: سفره ما خالیه ظلم و ستم

گردو غبار کلمه آخر را غیر قابل خواندن کرده بود.پوستر را سایه بان ماشین کرد‌،یدک کش پراید خسته را به نزدیک ترین مکانیکی برد تا اوستا تسمه تایم را عوض کند.صدای زنگ گوشی آیفون که روی گوشی سامسونگش گذاشته بود به صدا در آمد.

_سلام عزیزم خوبی؟رفتی بانک؟

_سلام مامان خوبم شما خوبی؟آره ولی وام رو نمیدن فعلا.

_فدا سرت.خدا بزرگه کار شما رو هم حل میکنه.کجایی الان؟

-بهارستان که بیشتر شبیه خزانستان شده.مامان ماشین خراب شده بردن تعمیرگاه خودمم یکم دیگه میرم مدرسه دو تا کلاس دارم بعد میام خونه. خداحافظ

منطق اینکه اگر قرار بود خدا تمام مشکلات را حل کند اصلا مشکلات را نمی آفرید،در ذهنش با سرعت زیاد بالا پایین شد اما به زبانش نرسید.روی جدول کنار دکه مطبوعات خیابان بهارستان که حالا خبری از یک برگه مجله هم نداشت نشست و به فرهنگیان بازنشسته ای خیره شد که مسابقه صدای کی بلندتره گذاشته بودند و مدام شعارهایی را که گاه با قافیه و بعضا بی قافیه بودند را سر می دادند غافل از اینکه پنجره مجلس دوجداره و ضد صدا بود.

به ستاره فکر کرد که قول داده بود خوشبختش کند اما امروز حتی نمی توانست یک ضامن برای وام ازدواج کوفتی اش پیدا کند.شاید اگر ستاره به همان پسرعمو بی قواره و بد دهن پولدارش می رفت خوشبخت میشد. فکرها مثل خوره به جانش افتاده بودند و این خیال ستاره بود که امید را با ذنجیری به زندگی وصل کرده بود.

_امید من چه رنگیم؟

_تو ستاره ی رنگین کمونی.پر از رنگ.

_مگه ستاره رنگین کمون داریم؟

_هر چیزی که بتونیم خیالش کنیم هست،این یه اصله.

_تو برای من پر از نوری.سفیدی.یه سفیدی قشنگ.

امید احساس می کرد چراغش پت پت کرد و ناگهان شکسته است و نورش نامردی نکرده و پتو عزلت را بغل گرفته و از هراس سرما روی خودش کشیده ،حتی پاهایش را در شکمش جمع کرده تا هیچ نوری بیرون نباشد.می ترسید شیشه های شکسته لامپ پاهای ستاره را زخم کند یا نور خودخواهش رنگين کمان را هم به زیر پتوی عزلت بکشاند.حس کرد دیگر یک سفید پر از لک است سفید خالدار.نگران که بود مغزش گیرپاچ و ناخودآگاه سرفه می کرد و قلبش تیر می کشید.

_جوون چرا سرفه می کنی؟

سایه ی بزرگی بالای سرش ایجاد شد.سر بلند کرد و با پیرمردی خندان و عینکی مواجه شد.از سر ادب لبخند زد.پیرمرد را به آینده خودش تشبیه کرد.

-نمیدونم شاید ریه هام دارن با آلودگی هوای تهران می جنگن یا قلبم از عصبانیت دیگه جا نداره و داره آلارم میده.واقعا فکر می کنید هر روز بیاید اینجا تو گرما فریاد بزنید چیزی درست میشه؟

-یه راز بهت بگم.هیچ وقت هیچی بهتر نمیشه.ما سعی می کنیم با این کار جلوی بدتر شدن اوضاع رو بگیریم.برای بازنشسته های آینده ای مثل تو.

-راز.مخفف رد دادن آدم ها زمان مناسبه.میدونید من قبلا میترسیدم که پیر شدم دلم برای جونیم تنگ نشه.حالا می ترسم پیریم جوری بشه که دلم برای این روزها تنگ بشه.بده،نه؟

-زندگیه.

ناگهان سفره یکبار مصرفی در خیابان به عنوان المان اعتراضی پهن شد و امید خود را روبه روی سفره سفید نارنجی خالی یافت.سرباز فریاد کشید:بلند شید نماینده مجلس میخواد رد بشه.

و حالا سیل جمعیت بود که هر کس به گوشه ای پناه می برد. چند ثانیه بعد رد لاستیک کثیف و سیاه ماشین پلاک قرمز و شیشه دودی نماینده ای بر سفره خالی جا مانده بود.لباس هایش را تکاند و کنار خیابان منتظر تاکسی ایستاد.

-سلام آقا خوبین؟شما کجا اینجا کجا؟

سلام شما؟_

-آقا منم دیگه حیدری کلاس ۱۰۳ علوم انسانی ردیف آخر بودیم.

-اهان یادم اومد.چه خبر؟دانشگاه رفتی؟

-بله استاد.رشته من اینه صدای شما رو از خیابون برسونم وسط صحن مجلس،خبرنگار شدم.میشه ازتون عکس بگیرم بفرستم نشریه؟

حوصله ای برایش نمانده بود که بگوید چه برسر ماشینش آمد و خدا گوشه ای از آینده را به رخش کشید و بانک وام نداده و چه و چه.روبه روی دوربین گوشی شاگردش ایستاد و پلاکاردی دست گرفت.

سرباز نیروی انتظامی گوشی را از دست حیدری قاپید و از گوشه چشم به کارت خبرنگاری اش خیره شد و گفت:خب که چی؟زود باش این عکسارو پاک کن.

صدای شکسته شدن لامپ پر نور مغز حیدری را تنها امید شنید.موبایلش را در آورد و به ستاره پیام داد:عزیزم به پدرت بگو من حالا حالا ها نمی توانم عروسی بگیرم.شرمنده ام.از این به بعد هر جور صلاح می‌داند.گردن من از مو باریک تر است‌.دوست دار تو امید.است.

سوار تاکسی شد و گوشه دفترش نوشت که امروز به شاگردانش بگوید دنیا هنوز قشنگی هایش را دارد و مجبورشان کند چند تایی نام ببرند تا همین ها هم از بین نرفته و تمام نشده.

۷
۲
Sonia molaei
Sonia molaei
گوشه ای از خاورمیانه کِز کرده و پیرامون اخبار می نویسم!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید