کلبه

تو یه کلبه ی کوچولو و بدون پنجره زندگی می کرد.

رو در و دیوارش پر بود از عکسای رنگ و وارنگ

از همه چیز و همه کس. همه چیزایی که بیرون کلبه چشمشو میگرفت. خیلی دوستشون داشت. میخواست تا ابد نگهشون داره. کلا دوست نداشت چیزی رو دور بندازه.

روزی که آخرین عکسو زد به دیوار متوجه شد که جایی واسه هیچ عکس جدیدی نمونده; دلش گرفت از این که همه چی یه روز تموم میشه. از اون به بعد تو اتاقش فقط همون چیزایی رو میبینه که تا اون روز دیده. که چیز جدیدی نمونده و از اونجا به بعد تکرار مکرراته.

البته از حق نگذریم یکی دو بار هم سعی کرد از اتاقش بره بیرون. چند تا عکس جدید هم گرفت حتی ولی دست و دلش به عکاسی نمیرفت. آخه اصلا حواسش به عکس گرفتن نبود، همش داشت به این فکر میکرد که حالا این عکس جدیده رو چجوری کنار قبلیا بچسبونه که بهشون بخوره. اصلا کدوم عکس قبلی رو باید از دیوار بکنه که این جدیده رو بچسبونه. آخرش هم همیشه به همین نتیجه میرسید که «آدم عاقل» عکسای با اصالت و قدیمی مثل اینا رو برنمیداره که یه سری جدید جاش بچسبونه!

اصن از کجا معلوم فردا از این جدیده خسته نشه؟ چرا الکی خودشو درگیر این سوالات احمقانه کنه؟ همون عکس قدیمیه چشه مگه؟

تازه؛ دیگه هم لازم نبود در اتاقشو باز کنه. اخرین باز کردن درو خوب یادش بود همیشه. میگفت زمستون خیلی سردی بوده. از اونایی که سوزش استخون آدمو میلرزونه.

از همون موقع تصمیم گرفت دیگه بازش نکنه. می‌گفت حالا که قراره درها بسته باشن دیگه چه فرقی میکنه که عکسای رو دیوار چقدر قدیمی باشن؟ جدیدا هم یه روز قدیمی میشن به هر حال!

…

خیلی وقته دیگه ندیدمش. احتمالا الان تو کلبه اش لم داده و زل زده به عکسای یخبندون و از سرما میلرزه. درسته که این بیرون سرما خیلی وقته که تموم شده ولی بعضی وقتا تا در کلبه رو باز نکنی زمستون جایی نمیره!