همه چیز با یک نقطه ی سیاه شروع شد.
نمیدانست که نقطه سیاه از کجا آمده بود ولی آنچه مسلم بود حضور غیر قابل انکار آن بود.
چند بار چشمانش را باز و بسته کرد. مطمئن بود که قبلا آنجا نبوده. مگر میشد چنین چیزی را نادیده گرفته باشد.
نقطه ی سیاه روی پس زمینه ی روشن با اطمینان نشسته بود و از جایش تکان نمیخورد. مرز سیاهی داخل نقطه از سفیدی بیرون آن کاملا مشخص بود مخصوصا وقتی که از فاصله ی نزدیک بهش خیره میشد. خطی واضح که بین دو دنیا وجود داشت. مرزی که دنیای روشن اطراف را تمام میکرد و وارد تاریکی میشد.
با خودش فکر کرد تا به حال چیزی به این سیاهی ندیده است. چطور ممکن بود یک سطح تا این اندازه نور را در خود ببلعد. این نمیتوانست یک نقطه ی معمولی باشد. حتما کاسه ای زیر نیم کاسه بود.
نقطه از هیچ به وجود آمده بود. انگار نه انگار که همین چند دقیقه پیش چیزی اینجا نبود. این حتما یک شوخی مسخره بود. باید همان طور که آمده بود همان طور هم غیب میشد. ولی این بار او گوش به زنگ بود. لحظه ی ظهور نقطه را ندیده بود ولی هر طور شده باید شاهد لحظه ی محو شدنش می بود.
این بار با دقت بیشتری به تاریکی میان نقطه خیره شد. سیاهی ای به این سنگینی چطور میتوانست در یک چشم بر هم زدن نیست شود. از میان رفتن چنین لکه ی تاریکی حتما زیاد طول میکشید. شاید به آرامی از عمق تاریکی اش کاسته میشد و رو به روشنایی میرفت. آنقدر روشن میشد که دیگر نتوان آن را از پس زمینه اش تشخیص داد.
کمی منتظر ماند. اما خبری از روشن شدن در میان نبود. کاسه ی صبرش لبریز شده بود. زیادی سیاه بود. حتی شاید بیشتر از قبل. سطح سیاه با حضور پر رنگش او را به استهزا گرفته بود. قرار نبود از بین برود. آرام و بی صدا همه روشنایی های اطراف را می بلعید و تاریک تر میشد. مطمئن بود که نقطه حالا خیلی بزرگتر شده بود.
حالا دیگر فقط یک نقطه نبود. یک دایره بود!
