مدت هاست به این فکر میکنم که کیستم؟ چرا هستم؟ چرا می خواهم باشم؟ و چرا میخواهم بدانم که چرا میخواهم باشم؟!
به نظر میرسد که این سوال ها اصلا جدید نیستند و مدت هاست هر کس و ناکسی در جستجوی اینکه کیست ناامیدانه هستی خود را به نیستی رسانده است.
با این حال مشاهده و مطالعه همه ی تلاش های این جماعت برای پاسخگویی به این سوالات هیچ دردی ازمن دوا نکرد. نه آنکه در این توهم سیر کنم که هر آنچه برای دانستن بود را دانسته ام و با علم به همه چیز بدانم که هیچ کدامشان دردی از من دوا نمی کند؛ بلکه دانستن این جزع کوچکی که میدانم این تفکر را در من برانگیخت که به راستی اگر این همه پاسخ هست که پاسخگو را پاسخ بوده و مرا نه؛ پس شاید مشکل از جای دیگریست. شاید پاسخ آنقدر در من تنیده شده که نمیتوانم در جای دیگری بیابمش.
همیشه در تلاش و کنکاش برای بهتر کردن خود بوده ام و این خود همه ی سوالات را پیچیده تر میکند. این منی که همیشه در تلاش بوده است و آن خودی که همیشه در حال تغییر برای بهتر شدن بوده است چه تفاوتی دارند؟ بالاخره "من" کجای این ماجرا هستم؟ آن موجود پر از قانون و قاعده و دانای کلی که فکر میکند میداند بهتر و بدتر چیست؟ و یا آن بیچاره ی همیشه در اشتباه و سرتاپا خطایی که سالهاست هر روز "بهتر" میشود. و به راستی اگر این دو هر روز همانطور که به یاد دارمشان در حال تغییر و بهتر شدن بوده اند پس حتی آن دو نیز هیچوقت فراتر از یک لحظه نزیسته اند! و این در حالی است که هر چه هست من یک چیز را خوب میدانم.
میدانم که من "بوده ام" و هنوز نیز "هستم" پس نه آنم و نه دیگری.
میگویند چیزی که یک موجود را هوشمند میکند همین توانایی برای ماندن و بودن است. موجود زنده موجودی است که تا خود هست که هست و زمانی که میرود چیزی از خود را به یادگار باقی میگذارد؛ خواه دی ان ای خود را در دل فرزندش و خواه به عنوان کل ای بزرگ تر دانش و اندوخته ی خود را برای همسانانش و این گونه است که این "گونه" خود را به عنوان "خود" مفهومی جدا از دیگران میبیند. چیزی که ذخیره ای از گذشته دارد در حالی که "دیگران" ندارند.
با این تعریف من میخواهم باشم و بمانم زیرا من همان چیزی هستم که می ماند. زیرا اگر ماندنی نبودم، "من" نبودم و ماندنی بودنم مرا "من" میکند. بودن بخشی از حافظه ی جهان و حتی چه بسی همه ی آن!
من چیزهایی میدانم که دیگر نمیدانم از کجا.
