می خواهی چیزی بگویی اما هنوز بهترین جمله را نیافته ای. شاید بهتر است بیشتر در موردش فکر کنی اما با آنچه در درونت می جوشد و تو را می سوزاند چه خواهی کرد؟
این بار اولی نیست که این گونه بوده ای. تا بوده همین بوده است. میخواهی که باشی. میخواهی کسی باشی که دنیا بدون تو او را کم دارد. باید بگویی وگرنه همچنان تو را کم خواهد داشت و این با نبودنت تفاوتی ندارد.
به دنبال کلمات میگردی اما هرچه میگردی بیشتر در سوراخ شان می دوند و از دیدت خارج می شوند. حتما جمله ی خوبی برای الان وجود دارد. اما خوب کافی نیست. اگر به اندازه ی کافی خوب نباشد چه؟
اگه جمله های بهتری بتوانی بگویی و از بین همه ی این بهترین ها بدترین شان را با عجله برگزیده باشی با باقی مانده ی عمرت و حسرت این لحظه ی از دست رفته چه خواهی کرد؟
اگر با سخنت چیزی را برای همیشه خراب کنی چه؟ شاید بهتر است صبر کنی و اول نظر دیگران را بدانی.
دیگر مطمئن نیستی که آیا هنوز داری به دنبال کلمات بهتر میگردی یا منتظر کسب اجازه از دنیا برای «خودت» بودن هستی. می خواهی حرکت کنی اما وزن مسئولیتی که برای خود ساخته ای چاره ای جز ایستادن با کمرِ خمیده برایت باقی نگذاشته است.
جمله ها برایت سنگین تر از آنچه در دیگران می نمایند هستند. اگر این آخرین جمله ات باشد چه؟
اگر آخرین جمله ات آنقدر بی سر و ته و گمراه کننده باشد که هیچکس نداند باید با آن چه بکند چه میشود؟ هیچ چیز افتضاح تر از یک آخرین جمله ی بی سر و ته نیست. همه تو را با همین جمله به خاطر خواهند آورد و دیگر دستت هم به هیچ جا بند نیست.
سوزش درونت را بیشتر از قبل احساس میکنی. حالا زمان گفتن است. الان است که میخواهی بگویی اما زبان در دهانت خشکیده است. عرق سردِ روی پیشانیت را احساس میکنی. باید بیشتر سبک و سنگین کنی. اگر بیشتر فکر کنی حتما نتیجه بهتر خواهد بود. حتما زمانِ درست فرا خواهد رسید.
احساس میکنی قبلا اینجا بوده ای. همه چیز شبیه گذشته به نظر میرسد. باید آینده نگر باشی. باید آینده را پیش بینی کنی. باید به نتیجه آنچه خواهی گفت بیشتر بیاندیشی. تیری که رفته دیگر به کمان باز نخواهد گشت. مخصوصا این روزها که دیگر هیچ حرفی روی هوا نمی ماند. خیلی سریع جوهر می شود و می رود روی کاغذ. بیت میشود و می رود توی کامپیوتر.
تازه آن موقع پای تفسیر و ترجمه به ماجرا باز میشود. هرکسی حرفت را از میان سر و صدا و شلوغیِ ذهنِ خودش می شنود و معلوم نیست در نهایت چه چیزی به گوشش برسد.
اصلا گیرم که رسید. اگه اشتباه کرده بودی چه؟ از زیر نگاه های منتقد و شکاکِ دیگران که مو را از ماستِ حرف هایت بیرون می کشند که نمی توانی فرار کنی. دیر یا زود مچ ات را می گیرند. به زودی سر و کله یکی از همین منتقد ها پیدا می شود که می گوید: «همان طور که بر همگان واضح و مبرهن است، این سخن از فلان دیدگاه درست نیست. اصولا اشتباه است. از اساس افتضاح است. اصلا کدام احمقی این حرف را زده؟!»
آن وقت است که همه بر میگردند و به تو زل می زنند. مگر تو نبودی که این حرف را زدی؟ حالا پای حرفت بایست و از خودت دفاع کن! جوابی بده. چیزی بگو. واکنشی نشان بده.
باید آینده نگر باشی. باید برای آن لحظه آماده باشی وگرنه کلاهت پس معرکه است. در چنین شرایطی چه خواهی کرد؟
میروی توی میدان. نگاهی به اطرافت میکنی. هزاران جفت گوش دنبالت می کنند. منتظر اند پاسخ ات را بشنوند.
میخواهی بگویی. میخواهی خودت باشی. زمان در گذر است.
می خواهی چیزی بگویی اما هنوز بهترین جمله را نیافته ای. شاید بهتر است بیشتر در موردش فکر کنی اما با آنچه در درونت می جوشد و تو را می سوزاند چه خواهی کرد؟
