دوستانم کجا هستند و چه میکنند؟
خیلی وقت است که از آنها بی خبرم. حالی از من نمی پرسند و حالی هم از آنها نمی پرسم. لابد آنها هم مثل من سرگرم زندگی خودشان هستند.
اما آیا آنها هم مثل من احساس تنهایی میکنند؟ آیا آنها هم مثل من به دنبال دوستانشان میگردند؟
هی! من اینجا هستم!
از شما سخن میگویم و به شما می اندیشم.
به این که در نبودتان چه به سر من آمده است. به این تنهایی که گاهی آنقدر دردناک می شود که نمی دانم باید با آن چه بکنم.
با چه کسی حرف می زنم؟
روی صحبتم با کیست؟
با «دوست» که نمیتوان سخن گفت. این صرفا یک کلمه است. یک مفهوم انتزاعی است. برای سخن گفتن به یک نام احتیاج داری! به یک موجود حقیقی.
دوستان! بیایید رو راست باشیم. من از شما سخن نمی گویم و به شما نمی اندیشم.
آنچه به آن فکر می کنم حفره ی خالی درون خودم است. من فقط خودم را می بینم و آنچه را که ندارم.
هرگز شما را ندیده ام؛ یا حداقل آنگونه که باید ندیده ام.
من شما را در ندیدنتان دیده ام و وجودتان را در نبودتان احساس کرده ام.
این تنهایی محصول نبودن شما نیست بلکه محصول نابینایی خودم است.
به هر حال بود و نبودتان تفاوتی نخواهد داشت اگر که من جز خودم و آنچه می خواهم چیزی را نبینم؛ یا حتی از آن هم بدتر، اگر که جز آنچه نمی خواهم چیز دیگری را تشخیص ندهم.
به دنبال دوستانم میگردم. موجوداتی که مرا دوست می دارند و آنقدر در این جستجو غرق شدم ام که فراموش کرده ام باید دوست بدارم.
«دوست» کلمه ی گرم و آرامش بخشی است اما برای آغاز جستجو کافی نیست. «دوست» باید یادآور نام یا نام هایی باشد که حامل این گرما و آرامش هستند وگرنه فقط و فقط به درد حضور در مدخل «د» لغت نامه میخورد. شاید حتی آنجا هم کاربردی نداشته باشد.
کسی در لغت نامه به دنبال دوست نمیگردد.
