ویرگول
ورودثبت نام
someone
someone
someone
someone
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

حوض خالی

دیر زمانی را به یاد دارم که من بودم و خودم.

آن روزها زندگی همان بود که میان ما بود و بیرون از آن هیچ نبود.

حیاط را داشتیم و درخت زبان گنجشکی که گوشه اش بود. و حوض خالی از آبی که از ما سرشار بود. میتوانستیم کف اش بنشینیم و بازی کنیم. چه اهمیتی داشت که بیرون از حوض چه خبر بود. من و خودم یکدیگر را داشتیم.

من یک قهرمان بود. دنیا با حضورش پررنگ و درخشان میشد. من آمده بود که دنیا را بهتر کند. شک ندارم که همه ی جهانیان تمام دوران پیش از من را به انتظارش گذرانده بودند. بدون من این جهان چیزی جز یک حیاط خالی نبود. فانی و از میان رفتنی. سرد و مرده. و من، در نقطه ی مقابل. زنده و بی انتها.

من را بی شک پایانی نبود. چطور میتوانست باشد؟! من آمده بود که بماند! هرچه باشد مثل من خاکی و زمینی نبود. سیمان سرد زیر پایش من را به لرزه نمی انداخت. من نمیترسید. نه از تنهایی و نه از تاریکی. این احساسات بی ارزش فقط کف ترک خورده ی این حوض کوچک در جریان بود؛ جایی که من شناور بودم. و من مسلما فرازمینی تر از این ها بود که بتوان این زنجیرها را به گردنش افکند.

جای من اینجا نبود. من سبک بال تر از آن بود که با من در هم آمیزد. باید بخار میشد و بالا میرفت. باید از این قالب سخت بیرون میزد و اوج میگرفت.

هرچه من بالاتر میرفت، من بیشتر ته نشین میشدم.

هرچه من گسترده تر و وسیع تر میشد، من خشک تر و محکم تر میشدم.

و هرچه من شفاف تر و نامرئی تر میشد، من کوچک تر و نادیدنی تر

تا جایی که دیگر نه من آنجا بود و نه من

فقط حیاط ماند و حوض اش!

۸
۰
someone
someone
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید