طوری به من می نگرد که انگار توان آن را دارد که با نگاه نافذش مو را از ماست وجودم بیرون بکشد.
نگاه غمگینم را در پس چشمانم می کاود. گویی به درونم خیره شده است و همه چیز را می بیند. مطمئنم که در ملاقات دیروز این قدر غمگین نبودم اما او هیچ واکنشی نشان نمی دهد. هیچ چیزی نمی گوید.
سر تا پای ظاهر ژولیده ام را ورانداز می کند. به نظر اطمینان دارد که همه چیز همان گونه است که باید باشد و آن که به او می نگرد من هستم. می داند که در آنچه می بیند هیچ خطایی در کار نیست و این اطمینانش مرا عصبی می کند! چطور می تواند اینقدر از خودش مطمئن باشد؟
صم بکم به چشمانم خیره شده است. فکر می کند مرا خوب می شناسد. فکر می کند هیچ حقیقتی در این لحظه از چشمان تیز بین و بی خطایش نمی گریزد. شاید هم واقعا همین طور باشد؛ ولی در این صورت مشکل را باید در جای دیگری جُست. اگر او همه چیز را می بیند پس لابد دیدن کافی نیست.
درست است که این غم و تاریکی که به آن می نگرد مدت هاست که در درونم لانه کرده است اما مطمئنم که روزی این طور نبوده است. مطمئنم که همیشه اینقدر تاریک نبوده ام و نیز مطمئنم این تاریکی یک شبه بر وجودم سایه نیافکنده است.
اما او هیچ وقت چیزی نمیگوید. هیچ وقت نمیگوید: «هی! حواست هست که امروز تاریک تر از دیروزی و دیروز تاریک تر از روز قبل بودی؟ حواست هست که داری به کجا می روی؟»
همیشه مرا همان طور که هستم می بیند. فقط به من زل می زند و طوری نگاه می کند که انگار آب از آب تکان نخورده است. مطمئنم حتی اگر فردا شاخ هم دربیاورم تعجب نمی کند!
اصلا گیرم که چشمانش واقعا بی خطا هستند. گیرم که مرا به خوبی می بیند؛ اما قطعا مرا نمی شناسد. من همیشه این طور نبوده ام و او هیچ چیزی از این موضوع به یادش نیست.
باید یاد بگیرم که به آن چه او میبیند رضا نباشم. او همه چیز را می بیند اما همه چیز را نمی داند.
باید پذیرفت که آینه ها کم حافظه اند.
