سلام شبتون زیبا
چند روز پیش موضوعی پیش اومد که باعث شد شوکه بشم و احساس ناامنی تمام وجودمو فرا بگیره. وبلاگی که فکر میکردم دچار محدودیت شده، کلا از بین رفت و اصلا دچار محدودیت نشده بود. این موضوع رو زمانی متوجه شدم که با سرچ کردن وبلاگ دیدم که دیگه هیچی ازش بالا نمیاد. درباره وبلاگ بررسی کردم و با یک مقاله رو به رو شدم که نوشته شده بود وبلاگ به طور کلی از اسفند ماه بسته شده بود. من هیچی در این باره نمیدونستم و فقط از یه جایی به بعد دیدم باز نمیشه...
بارها فکر کردم بذار یک وبلاگ دیگه راه بندازم، اما هی به خودم میگم خب که چی؟ اگر اونم بعدا از بین بره چی؟
خودمم این روزا چند تا از صفحات اجتماعیم رو بسته بودم... نمیدونم گیج شدم. گاهی به خودم میگم من این روزا نیازی به صفحات اجتماعی ندارم و آرامش مهمتر از هر چیزیه...
چیزی که خیلی بهم آسیب میزنه کنایهست. نمیدونم چرا این روزها این قدر آسیب پذیرم.
بارها فکر کردم در مورد موضوعی که برام پیش اومده بنویسم و اینجا بذارم اما باز احساس ناامنی اجازه نمیداد قدمی بردارم؛ حال چند ساعته برقمون خراب شده و من در تاریکی تمایل به نوشتن چند پاراگراف پیدا کردم.
کتابی مدتی قبل خوندم که خیلی ازش خوشم اومد. در مورد مردی در سنین بالا که به تنهایی زندگی میکرد و به ناگه متوجه کم شدن مواد غذاییش میشه. اون پس از بررسیها متوجه میشه زنی که کمی از خودش بزرگترِ، در خونش زندگی میکرد اونم در زمان یک سال...
سبک کتابهای ژاپنی خیلی خاص و عمیقه. کتابهای ژاپنی خوانندههای خاصی داره. یجورایی میشه گفت ترکیبی از عمق زندگی اجتماعی و روانشناختی سر چشمه میگیره یعنی یجور واقعیت وجودی و اجتماعی در هم آمیخته شدهست. میتونم بگم سبک نوشتاری ژاپنیها کمی رگههای مشابه به کتابهای نویسندههای ایرانی هم داره البته از لحاظ اجتماعی بودن...
روایت با اول شخص مرد صاحب خانه شروع میشه و احساسی که آغشته از حسرتِ و تا ناامنی امتداد پیدا میکنه. از نیمه داستان به بعد راوی به اول شخص زن تغییر پیدا میکنه. زنی که بیکار شده و مجبور شده به طور پنهانی در خانه افرادی تنها، زندگی کنه. زنی بیپناه با سنی بالا که هیچ کسی رو برای حمایت شدن نداشته و به ناچار دست به همچین کاری میزنه...
آیا کی مقصر؟ زن که بیکار شده؟ پدر و مادر؟ یا جامعه؟ انتخابهاش در زندگیش؟ واقعا کی مقصر این بیپناهیه. صفحه آخر که زن دلیلش رو بیان میکنه واقعا تاسف برانگیزه و قابل تامل.
کتاب ناگازاکی یک داستان بلند که میتونید در دو ساعت بخونیدش و زمان زیادی نمیگیره. من واقعا این کتاب رو دوست داشتم و منتظر زمان میگشتم تا دربارهش در صفحه ویرگول بنویسم به اشتراک بذارم.
امیدوارم روزگارتون به زیبایی و سلامتی در پناه خدا بگذره. خدانگهدار.