
کتاب «رقص موجها» مجموعهای از داستانهایی است که نوشتنشان را از ابتدای سال ۱۴۰۱ شروع کردم و تا مهر همان سال به پایان رساندم. در آبانماه قرارداد کتاب را با انتشارات نسل روشن امضا کردم و «رقص موجها» در تیرماه ۱۴۰۲ منتشر شد.
هر کدام از داستانهای این مجموعه دربارهی موضوعی متفاوت هستند، اما چیزی که میانشان مشترک است، دغدغههایی است که خودم هم در زندگی با آنها درگیر بودهام؛ آدمها، انتخابهایشان، قضاوتهایی که دربارهی یکدیگر میکنیم، رویاهایی که دنبالشان میرویم و گاهی چیزهایی که پشت ظاهر اتفاقات پنهان میمانند.
داستان اول، «رویاها»، دربارهی قرار گرفتن انسان زیر فشار زندگی و حرکت به سمت رویاهاست؛ اما در کنار آن، دربارهی احتیاط هم هست. همیشه هر راهی که به نظرمان مسیر نجات میآید، واقعاً نجاتدهنده نیست و گاهی ممکن است رویا، ما را به مسیری واهی ببرد.
«روزهای ابری» دربارهی اصالت است. برای من، اصیل بودن به طبقه، جایگاه اجتماعی یا گروه خاصی تعلق ندارد. هر انسانی، در هر قشری، میتواند ریشهدار و اصیل باشد. شاید اصالت بیشتر از آنکه به جایی که در آن ایستادهایم مربوط باشد، به چیزی مربوط باشد که در درونمان با خودمان حمل میکنیم.
داستان سوم، «خاکستر»، دربارهی یک شخصیت خاکستری است؛ شخصیتی که نمیتوان بهسادگی او را خوب یا بد دانست. شاید یکی از چیزهایی که همیشه ذهنم را درگیر میکند همین باشد که آدمها را چقدر راحت در دو دستهی خوب و بد قرار میدهیم، در حالی که انسانها معمولاً پیچیدهتر از این دو کلمهاند.
«شیفت ظهر» داستانی کوتاه و واقعی است؛ با این تفاوت که اتفاقات آن برای من در شیفت صبح و در یک مدرسهی ابتدایی رخ دادهاند. این داستان شاید از بقیه سادهتر به نظر برسد، اما برای خودم یادآور بخشی واقعی از زندگی است.
«آقازاده» دربارهی قضاوتهاست. دربارهی اینکه گاهی باید کمی بیشتر فکر کنیم، کوتهبینی را کنار بگذاریم و با ذهنی بازتر به احساسات و زندگی دیگران نگاه کنیم. همیشه همهچیز آنطور که ما از بیرون میبینیم نیست. گاهی پشت یک رفتار، یک تصمیم یا حتی یک آدم، چیزی وجود دارد که ما از آن خبر نداریم.
و در نهایت، «مدافع»؛ داستانی دربارهی دغدغهها. جملهای که پشت جلد کتاب آمده و خودم هم خیلی دوستش دارم، به همین داستان مربوط است.
شاید اگر بخواهم «رقص موجها» را در چند کلمه معرفی کنم، بگویم این کتاب بیشتر از آنکه دربارهی اتفاقات باشد، دربارهی آدمها و نگاه ما به آنهاست. دربارهی چیزهایی که میبینیم و چیزهایی که نمیبینیم؛ دربارهی انتخابها، رویاها، قضاوتها و آن بخشهایی از انسان که همیشه در نگاه اول دیده نمیشوند.
«رقص موجها» بخشی از ذهن من در سالهایی است که این داستانها را نوشتم؛ بخشی از دغدغهها، پرسشها و نگاه من به آدمها و زندگی. شاید هر خواننده از این داستانها برداشت خودش را داشته باشد، اما برای من، هر کدام از آنها بخشی از چیزی هستند که زمانی ذهنم را به خودش مشغول کرده بود.