
معمولی بودن را دوست دارم و آدمهای معمولی برایم جذاباند. شاید به همین دلیل، شخصیتهایی که مینویسم هم اغلب از دل جامعه میآیند؛ آدمهایی معمولی با زندگیهایی که شاید در نگاه اول اتفاق خاصی در آنها نباشد، اما درونشان دنیایی برای کشف کردن وجود دارد.
«نواهای خاموش» دربارهی نواهای خاموششده در ذهن است؛ صداهایی که مدتها در باتلاق ذهن باقی میمانند، سرکوب میشوند و دیده نمیشوند، تا اینکه بالاخره شروع به سرکشی میکنند.
داستان دربارهی زنی به نام نواست؛ مشاوری در اوایل دههی سی زندگیاش که بهتنهایی زندگی میکند و در ادامهی داستان، با اختلالاتی روبهرو میشود که او را با بخشهایی از ذهن و زندگیاش مواجه میکند که شاید پیش از این هرگز حاضر به دیدنشان نبوده است.
«نواهای خاموش» در ژانر درام روانشناسی نوشته شده است. برای بخشهای روانشناسی داستان، تمام تلاشم را کردم تا تحقیقات لازم را انجام بدهم و امیدوارم نتیجهی آن برای خواننده قابلقبول و باورپذیر باشد.
تا مدتها بعد از تمام کردن این کتاب نمیدانستم چقدر به ژانر درام علاقه دارم. بعدها وقتی سریالها و کتابهای مورد علاقهام را کنار هم گذاشتم، متوجه شدم چیزی که بیشتر از همه جذبم میکند، همین داستانهای انسانی و عمیق است؛ داستانهایی که بیشتر از آنکه دربارهی اتفاقات بزرگ باشند، دربارهی آدمها و آنچه در درونشان میگذرد هستند.