دقیق، 20 بهمن 1398 بود که نحسی برق مرا گرفت. آن لحظه داغ بودم و نفهمیدم؛ چون بعد از مدتها دربهدری و از این پانسیون به آن پانسیونرفتن، بالاخره توانسته بودم با یکی از دوستان، جایی نقلیمقلی اجاره کنم. حتی آن موقع هم که مدیریت مالی خانه و حسابکتابها روی دوشم افتاد، نفهمیدم. آخر یکی نبود بگوید: «تو که دو بهعلاوۀ دو را هم با انگشت و ماشینحساب، جمع میزنی. تو را چه به اینجور کارها؟!»
قدیمیها راست گفتهاند که «تو بچه بیاور، خدا روزیاش را میرساند». درست است که حالا خدا به لحاظ مالی دستمان را نمیگیرد اما اینجا که رشتۀ مدیریت همان منابع مالی را در دست گرفته بودم، همهچیز را خودش جفتوجور کرد؛ اینکه «اینقدر من خرج کردهام و اینقدر تو و سهم هر کدام چقدر میشود»، فرمولش راستدستم آمد و راحت آموزیدم. خدا را شکر، آب و گاز هم روی شارژ خانه میآمد و هر ماه پیامکی از مدیر که فلانقدر به کارت بزنید و بیچکوچانه، قضیهاش فیصله پیدا میکرد.
همهچیز خوب بود تا اینکه نوبت به برق رسید:
_ خانم سردار غرض از مزاحمت، اطلاعات برق واحد رو میدید که پرداختش کنیم؟
_ همسرم همیشه پرداخت میکرد [ و زد زیر گریه]
من که شوکه شده بودم یک خدا بیامرزی هم از ذهنم در نیامد که نثار کنم و عین برقگرفتهها فقط گفتم:
_ یعنی الان چیزی دستتون ندارید؟
_ [با سوز در صدا] تو خونۀ دماوندمون یه سری اسناد داریم، شاید اونجا چیزی باشه.
و بعد از کشوقوس فراوان، تنها شمارۀ کنتور دستمان را گرفت و اینجا بود که دورهای قمری من هم شروع شد:
با گشتوگذار بسیار، درنهایت توانستیم صفحهای مخفی در لابهلای صفحات سایت ادارۀ برق را پیدا کنیم که با شمارۀ کنتور هم مبلغ و اطلاعات پرداخت را نشان میداد. این لینک هم بگیرنگیر دارد و یکوقتهایی از دسترس خارج میشود.
از آن به بعد بساط، همین بوده. یعنی هر خانهای که میرویم مالک بهانهای دارد که برسد به این: «اطلاعات برق دستم نیست». این آخری که دیگر نوبر بود برای خودش؛ مالک حتی نمیدانست کنتور واحدش کدام است؛ مجبور شدیم تمام شمارهها را از روی کنتورهای توی پیلوت بنویسیم و یکییکی از همسایهها بپرسیم تا بفهمیم کدام برای واحد ما است.
مشکل که فقط این نیست؛ هر سری، اطلاعات را جایی ذخیره میکنم، اما دفعۀ بعد یادم میرود کجا گذاشتهام. لینک هم همینطور. هر بار سر پرداخت، عذای عالم است که به دلم میریزد. و باور بفرمایید تا ترس از قطعی برق به دلم نیفتد به سراغ پرداختش نمیروم که نمیروم.
من که دیگر خسته شدهام و به اینجایم رسیده؛ حالا دنبال این هستم با یک ترفندی، این وظیفۀ خطیر را بیندازم به گردن دوستم. از شما چه پنهان چندباری هم تلاش کردم اما به بنبست خوردم. شما دعای رفع طلسمی، راهوچاهی، چیزی به ذهنتان میرسد؟