به نام خدا.

سلام.
تو این دنیا هر انسانی:
چیزی که تو توی زندگیت میخوای چیه؟ قبل از اینکه ادامه مقاله رو بخوانی، بشین یکم باخودت روراست باش و ببین اون چیزی که میخوای واقعاً چیه؟
اصلاً مهم نیست اون چیزی که میخوای چیه، مهم اینه که:
آیا این موضوع رو میدانی که «تو» کسی هستی که باید اون کار رو انجام بده؟
چه سوال احمقانه ای، نه؟ شاید ساده به نظر بیاد، ولی اکثر آدما هزار جور چیزِ خوب میخوان ولی انگار چندین ماه یا ساله که منتظرن یه کتابی یا یه رُمانی یا یه آدمِ دیگه ای یا یه فیلمی یا دولت و نظام و در آخر هم شاید یه «معجزه» ای، باعث بشه که به اون چیزی که میخوان برسن.
این دنیا اینجوری کار نمیکنه.
چرا؟ چون این دنیا قانون داره.
قانونش هم اینه که اگه خودتم بُکُشی، بدست آوردنِ چیزهای خوب، سخته.
تا حالا فکر کردی میخوام بگم که مهمترین چیز همین سختی کشیدن و این چیزاس که تا اینجا گفتم؟ نه!
مهمترین چیز اینه که:
بالاخره یه روزی میمیری و هیچکس هم به فلانش نیست که تو همه عمرت دنبال راحتی بودی یا یه دوره کوتاه سختی رو تحمل کردی و به چیزهای خوب رسیدی. برای هیچکس اصلاً مهم نیست. تنها چیزی که مهمه اینه که اون لحظه آخری که داری میمیری و همه زندگیت مثل یه فیلم کوتاه از جلوی چشات رد میشه، از خودت راضی باشی و پشیمان نباشی.
یعنی چه؟ یعنی اون لحظه آخر که از راه رسید، پشیمان نشی که:
هر روزی که از عمرت داره میگذره، فقط داری یه سری چیزهایی که بهشان عادت کردی رو بیشتر تقویت میکنی.
فقط روزی یک ساعت توی اینستاگرام چرخیدن و تلف کردنِ وقت، مساوی میشه با ۳۶۵ ساعت در یک سال. یعنی تو ۳۶۵ ساعت از وقت ارزشمندی که دیگه هیچوقت برنمیگرده رو برای یه سری چیزِ بی ارزش، حرام کردی. میدانی اصلاً با ۳۶۵ ساعت چه کارهایی که نمیشه کرد؟ میدانی اگه روی «هرکاری» ۳۶۵ ساعت وقت بزاری به چه پیشرفتی توش میرسی؟
همونطور که گفتم، تنها چیزی که مهمه، اینه که اون لحظه آخرِ عمرت، از اون عمری که داشتی و از کارهایی که کردی و نکردی، پشیمان نباشی و «بیشتر» راضی باشی از خودت و عمرت و کارهات.
هیچوقت هم برای شروع دیر نیست. همین الان بهترین و مناسب ترین وقت برای تغییر دادنِ مسیره.
خودِ تویی که باید «عمل» کنی، خودِ تویی که باید سختی رو تحمل کنی، خودِ تویی که باید پاشی و فکر کردن رو بزاری کنار و عمل کنی. هیچ کتاب و فیلم و معجزه ای اون «عمل» رو به جای تو انجام نمیده، حالا اگه دوس داری ۱۰ سال دیگه هم بشین و «در انتظار» باش.
در آخر هم یه جمله از Jim Rohn:
We must all suffer one of two things: the pain of discipline or the pain of regret or disappointment.
همه ما از بین ۲ جور «درد»، یکی رو مجبوریم تحمل کنیم: دردِ دیسیپلین (انضباط) یا دردِ پشیمانی و ناامیدی.

اگه در انتظار معجزه ای، این رو بدان که خودِ تویی که باید معجزه کنی. چطوری؟ با عمل و دیسیپلین.
مخلص، یا علی.