به نام خدا.

سلام.
بعد از اینکه یه مقاله راجب اعتماد به نفس و یه مقاله هم راجب انگیزه نوشتم، گفتم یه مقاله هم راجب «علاقه» بنویسم که به نوعی قسمت بعدیِ مقاله «چرا تو زندگیت «نباید» دنبال آرزوهات بری؟» هم باشه.
خب، تو اون مقاله گفتم که دنبال علاقه و آرزو رفتن اصلاً چیز بدی نیست، ولی اون علاقه و آرزویی که تو اکثر کتاب های self help آمریکایی تبلیغ میشه، اصلاً چیز خوبی نیست و نتایج خیلی بدی خواهد داشت.
مفهومی که توی اون کتاب ها دنبال میشه، بیشتر تمرکزش روی ذهن و فکر و کلاً بعد روانی انسانه (حواست باشه که گفتم بعد روانی، نه روحانی). مفاهیم مسخره ای مثل قانون جذب و راز و اعتماد به نفس های دروغی و لحظه ای و انگیزه های فَوَرانی و لحظه ای، میشه نتیجه اونجور رویکرد به علاقه و آرزو.
درواقع چیزی که تو اون کتاب ها هست، آدم رو تشویق میکنه که دائم در حال جستجوی حال خوب و خوشبختی و خوش گذرانی و لذت بردن از کاری که انجام میدی و اینجور چیزا باشه.
شاید بپرسی که حالا اشکال این چیه؟ قبل از توضیح دادن این اشکال، اول راجب ذات و قوانین این دنیا حرف بزنیم.
نمیخوام راجب همه چیز حرف بزنم اینجا. فقط میخوام راجب ۲ تا قانونِ این دنیا که به همین علاقه و رسیدن به اهداف و این چیزا ربط داره، صحبت کنم.
قانون اول:
این قانون احتملاً شما رو یاد درس دین و زندگی بندازه، ولی من اینجا میخوام یه جور دیگه ازش استفاده کنم. خلاصه بخوام بگم میشه اینکه برای بدست آوردن یه چیزی (معلول)، باید حتماً یه چیز دیگه باشه که باعث به دست آمدن اون چیزی که میخوای، بشه (علت).
اگه درکش یکم پیچیده شد، به این مثال ها نگاه کن:
قانون دوم:
دقت کردی؟ تو هیچکدام از این کارها من حرفی از فکر و تفکر و روان و این چیزا نزدم. میخوام این رو بگم که اگه یه چیزی رو میخوای، باید کاری که (عملی که) برای رسیدن بهش لازم هست رو انجام بدی، نه بشینی و فکر کنی و تو رویاهات دنبال خوشبختی و حال خوب باشی.
این سوال رو پرسیدیم که حالا اشکال اینکه دنبال حال خوب و لذت و این چیزا باشیم، چیه؟
از دید من خودِ این قضیه هیچ مشکلی نداره، ولی مهم اینه که آیا تو برای رسیدن به اون حال خوب و لذت، «عملی» که لازم هست رو انجام میدی یا اینکه فقط تو دنیای فکر و خیال و تفکر غرق شدی؟
این دنیا، دنیای عمله. اگه چیزی رو میخوای باید علاوه بر اون چیزهایی که مربوط به فکر هستن، عمل هم داشته باشی، وگرنه به هیچکدام از اهدافت و اون حال خوب و لذت و این چیزها نمیرسی.
مشکل هم همینه. تو هرچقدر هم که از لحاظ فکر و روان و برنامه ریزی و نقشه و هدف و این چیزا قوی باشی، تا زمانی که این چیزها تبدیل به عمل نشن، هیچ ارزشی ندارن و حال تو هم هر روز بد تر از دیروزه.
یه چیز مهم اینه که اون کتاب ها اکثراً جوری تو ذهن ما موضوع رو جامیندازن که انگار یه چیزی به اسم true passion یا همون علاقه اصلی که براش آفریده شدی (!)، برای همه ما وجود داره و ما باید بگردیم اون رو پیدا کنیم و تمام طول زندگی هم باید اون کار رو انجام بدیم و همش هم از صبح تا شب خوشی و لذته.
خیلی اشتباهه این.
حرف آخر اینکه:
خلاصه اینکه دنباله روِ این ایالات متحده فان (fun) نباش، چون فقط خودت رو از حقیقت ها دور میکنی.
چرا تو قسمت اول این مقاله گفتم دنبال علاقه و آرزوهات نرو؟
منظورم از اون «نرو» این بود که فکر نکن اگه دنبال علاقه و آرزو بری، دیگه همه چی گل و بُلبله و سریع هم میلیاردر میشی و تا آخر عمر تو خوشی غرق میشی.
این زندگی پر از سختیه، تا زمانی که از این سختی ها عبور نکنی، چیز باارزشی بدست نمیاری. یاد بگیر با «سختی» یه جور دیگه برخورد کنی. مثلاً فکر کن که این سختی ها مجوز تو برای پیشرفتن. بعد از یه مدت عادت میکنی به این «سخت کوشی» و به جایی میرسی که دیگه اگه اوضاع خیلی ساده بشه حوصلت سر میره.
حتی جاده ها رو هم پیچ در پیچ میسازن که حوصله راننده از یه مسیرِ فقط مستقیم و ساده، سَر نره.
تو چه دنبال علاقت بری و چه نری، این زندگی از تو «عمل» میخواد و «تحمل سختی ها». بقیه اش حرف الکیه.
کمتر فکر کن و بیشتر عمل، سختی ها رو هم پشت سر بزار.
یا علی.