الف:يك رابطههايي هستندكه تويشان دعوا ميشود،گاهي جدي،ولي ذات رابطه و شخصيت آدمهاي دو طرف يك عقبه و شعوري دارد كه آدم ترديد ندارد عصبانيت بالاخره
فروكش ميكندوجا براي حرف زدن هست و فضا براي ترميم هست.آدم ترديد نداردكه
ميخواهد و ميتواند "مشكل" را حل كنديا كاهش دهديا تحت كنترل درآورد.آدم ميداند كه صبر كردن چقدر به داد ...همهچيز ميرسد.آدم ترديد نداردكه ميشود. لااقل در اكثر موارد.اين رابطهها معمولن پروتكلهاي جدي دارندبراي جنگ،سلاحهاي متعارف دارند، كشتار جمعي در سازمان مللشان تعريف نشده.در اين رابطهها "من ميخواهم بروم" يا "ديگر تحملت را ندارم" اصلن جملات رايجي نيستند،داخل حريم نيستند،اما اگر به زبان بيايند،رابطه را ميتوان واقعن درخطرديد.
ب: يك رابطههايي هستند كه آلوده به دعواهاي شديدند، به جنگ عادت دارند. آدمهايي را ميشناسم كه تقريبن مطمئنم به "نوعي دعوا" معتادند. طرفين رابطه شهروند نيستند، سربازند، هيجان رابطهشان را با جنگ تامين ميكنند. من از اين جنس نيستم، اما تجربهاش را دارم، تجربهي يك مدل تمام عيارش را دارم.اگر با تمام اجزاي وجودم عاشق نبودم، ظرفيت يكي از اين جنگهاي خانگي را هم نداشتم، هنوز هم ندارم. صادقانه كه بخواهم موضعگيري كنم،آشتيهاي آن رابطه چند فراز بينهايت لذتبخش زندگيام بودند، اما حاضر هم نيستم بهايي شبيه به آن تيپ دورههاي غم و فراغ را دوباره پرداخت كنم.
ج- "تيپ" كه خيلي هست،اينهادو نوع اكستريمي بودندكه من زياد ميبينم.آن اولي را خيلي دوستتر دارم