


چند روزی است استانبول هستم و طول و عرض شهر را پیموده و شرق و غربش را به هم کوک زدهام اما این شهر که تمامی ندارد بیشتر از ده بار به این شهر سفر کردهام و در هر نقطهاش خاطراتی شیرین دارم که با گذر از استانبول از گدارشان عبور میکنم و با خودم روبرو میشوم و احوالات جورواجوری که در این شهر زیبا از سر گذراندهام همین دیروز در خیابان ایستیکلال دیوانهوار زیر باران تند و رگباری قدم زدم و آخرش هم خیس و آبکشیده به همان کلیسایی پناه بردم که بار قبل و در روز بارانی دیگری پناه بردهبودم اما آن روز، بارانی قرمزم را پوشیده بودم و اواخر پاییز بود و این بار در نخستین روزهای تابستان تجربهی هوای بهاری دل من و خیابان ایستیکلال را شورانده بود هر بار در این کلیسا دو لیر در صندوق اعانه میاندازم و شمعی روشن میکنم به هزار و یک نیت و آرزو که پروانههای رنگارنگ را در قلبم به پرواز درمیآورد. باران بند میآید و راهی میشوم. مسیر میدان تاکسیم تا گرند بازار را آجر به آجر و نفس به نفس از بر هستم بارها رفته و برگشتهام و حالا خاطرات را بو میکشم فرانسویها کلمهی مشهوری دارند که عطری را معنی میدهد که از کسی به جا میماند، در حالی که او رفتهاست و من در این خیابان و این مسیر عطرهای بهجاماندهی زیادی را حس میکنم گویی شهر لباس پرچین فلانل سفیدی به تن کرده و سماع میقصد و با هر نبضش و هر تپش قلبش عطر خاطره میپراکند بوی شیرین بعضی عطرها غالب است و مدهوش میکند



