


روزهای آغازین بهار است و من در بهار به طرز عجیبی احساس سرزندگی میکنم. خستگی و کسالت بهار که همه دربارهاش صحبت میکنند در من مصداقی ندارد ...شاید به این دلیل که زادهی بهار هستم و عاشق شکفتن
از مدتها پیش در مورد کلیسایی در نزدیکیتبریز شنیدهام و حتی مطالبی هم در موردش خواندهام اما هنوز وجود چنین کلیسایی که تصویرش را دیدهام در روستایی کوچک و گمنام در مخیلاتم نمیگنجد
باید بروم و ببینم و چه وقتی بهتر از یک صبح دلنشین اما بسیار سرد از بهاری که هنوز نفسهای سرد زمستان مجالش نداده تا بساطش را بگستراند و باروبنهاش را زمین بگذارد
صبح زود شال و کلاه کرده راه میافتم آسمان تبریز آنچنان آبی و زیباست که چشم از زیباییش برنمیتوان داشت. راه زیادی درپیش ندارم و زود به مقصد میرسم داخل روستا می شوم روز تازهدمیده و باران جانانه شب صورت صبح را شسته و قطرههای زلالش را بر چمنهای یخزده بهجاگذاشته
بافت روستایی را دوست دارم و صفای مردمانش را ...در همان ابتدای راه پرسوجویی میکنم مردی میانسال با خوشرویی تمام مسیر را نشانم میدهد و با اصرار دعوت به صبحانه میکند میدانم تعارف و تکلفی در کار او نیست اما در من چرا !
بی صبرانه منتظر دیدن کلیسایی هستم که هنوز به موجودیتش در این روستای کوچک و گمنام تردید دارم که یکباره مقابلم سبز میشود
در قلب روستا و چسبیده به همان خانههای کوچک روستایی و در تنگنای کوچههای باریکی که حتی ماشینرو هم نیست
بنای سنگی زیبای که در چهاردیواری بتونی با دری آهنی ققل و زنجیر است و منِپشتدرمانده برای کشف محتویات درون این صندوقچهی سنگی بالبال میزنم
دوری در اطراف دیوار بیرونی میزنم .در ضلع جنوبی دیوار محوطه، نردبانی چوبی میبینم که میتوانم از آن برای داخل شدن به محوطه استفاده کنم اما چه فایده! در چوبی بنا با قفل آهنین بزرگتری بسته شده آنچنان بستهشدنی که گویا قرنهاست کسی آن را نگشوده است مایوس و متفکر ایستادهام که ناگهان چشمم به شمارهای میافتد که بر روی صفحهی فلزی کنار در ورودی نوشته شده
شماره رنگ و روی خود را باخته و به سختی قابل خواندن است اما باید شانسم را بیازمایم
دقایقی بعد پسر جوانی با مدل مویی فشن و تیپ و لباسی خفن با دستهکلیدی در دست از راه میرسد
با اشتیاق داخل میشوم و چشمانم را در تاریکی فضای نمگرفتهی کلیسا به گردش درمیآورم سقف سنگچین و دیوارها و دریچهای که نوری کمجان به داخل بنا میتاباند و قدمت و معصومیتی که پاگیرم میکند
لحظاتی مبهوت و شگفتزده دور خودم میچرخم. باورکردنی نیست !
پارادوکسی عجیب احساس میشود. پشت همین دیوارهای چندصد ساله و در چند قدمیش زندگی در جریان است گلهی بزها میآیند کودک لپگلی در آغوش مادرش شستش را میمکد بوی خوش نان تازه در کوچه پیچیده مرد میانسال با مهربانی دعوت به صبحانه میکند
اما در آن کلیسا زمان متوقف مانده صلیب چوبی و نقش مسیح و یک جاشمعی فلزی و سکوتی مرگبار
در راه بازگشت هنوز متاثر از حال و هوای عجیب کلیسا هستم که پسر جوان با موتور از کنار ماشینم عبور میکند
عازم شهر است و من به موقع کلیددار این مکان اسرارانگیز را ملاقات کردهام





