


در دنجترین کنج از این دنیای درندشت و پرآشوب، نشستهام و کتابی به دست گرفتهام تا در سکوت و آرامش کمنظیری که نصیبم شده، مطالعه کنم، اما چشمان بازیگوشم همراهی نمیکنند و دزدکی میگریزند و به جای تمرکز بر روی کلماتی که اتفاقاً از نبرد بی امان روسها در جنگ جهانی دوم میگویند خیره شدن به صلح طبیعتی را ترجیح میدهند که بسی زیبا و موزون در چشمانداز مقابل دلربایی میکنند
مقاومت بیفایده است و من تسلیم خواستهی قلبیم میشوم کتاب را کنار میگذارم و در معبر دل با زلالی طبیعت همسو می شوم
ابرها تاختآسا از پشت کوهی در امتداد نگاهم به حرکت درمیآیند و به چشمبرهم زدنی ناگهان خودم را در ورای ابرها و در طراوتی بیمانند مییابم، باورکردنی نیست! راستش اینقدر حس خوب را حتی تصور هم نکرده بودم، چشمانم را خوب میگشایم و ذهنم را خاموش و از عبور هر فکری آزاد میکنم، چهقدر به این آرامش نیاز داشتم !!!
گهگاهی صدای زنگولهی گاوهای خوشحالی به گوش میرسد که در هوای ملس کوهستان و در سینهکش کوهی سرسبز سرخوشانه قدم میزنند و یا صدای مرغکی بیتاب از عطر گلهای وحشی و معطر
که سرمست، میخواند
آسمان رو به غروب میگذارد و شب میشود و من همچنان نشستهام
هوا ابریست و ابرهای پراکنده در سیاهی شب در پیچوتابی شاعرانه به دور ماه میچرخند
ماه، گاهی رخی مینماید و گاه در سیاهی شب و در پس ابرهای خاکستری محو می شود، ماه ناز میکند و چشمان من نیازمندانه بازی زیبای ابر و ماه را دنبال میکند
ناگاه نسیم خنکی بر تنم مینشیند و لرز خفیفی در تمام وجودم احساس میکنم، میروم پتویم را بیاورم شب دراز است ...

