
غائلهی کرونا و درگذشت استاد شجریان است و خبرهای ناگواری که جانم را میفرساید. میدانم زمان سفر نیست اما راه دیگری برای بهتر کردن حال دلم نمییابم چرا که هیچ چیز مانند رفتن و دور شدن، مرا به خود بازنمیگرداند
لولی شهرهای ایران را برمیگزینم که اتفاقاً روز بزرگداشت خواجهی شیرینسخنش هم هست، مگر نه اینکه تا دلگیر میشوم تفالی بر دیوانش میزنم؟ دوست دارم اینبار در هوایش نفس بکشم ،هر چند با ماسکی که ژرفای حس تمنا و اشتیاقم را در پس تار و پودی ریاکارانه مخفی میدارد
پاشنه ور میکشم و کولیوار در خیابانهای شیراز به راه می افتم تا چه بازی رخ نماید و روال روز و ویر بخت چه نصیبم کند
در کنج پشتبام خانهای قجری نشسته و از آن بالا نظارهگر حوضی آبی رنگ و مردمی هستم که وانمود میکنند خوشحال هستند، عطر خوش کلمپلو یادآوری شادمانهای است از اینکه در شیراز هستم، از پیچ و خم کوچهپسکوچههای خانهی قدیمی که بیرون میآیم، چشم در چشم کاشیهای هفترنگ مسجد نصیرالملک میشوم ، خودش است! همان مسجدی که نور خورشید بر شیشههای رنگیش شکسته، بر فرشهای مقابل پنجرهها میپاشد، چونان که گویی نفش و نگاری اسلیمی بر تن رنگ و رو رفتهی قالیهای مسجد میکشد، از همان کاشیهای خوش طرح و رنگ گل و مرغی که همهی دیوارهای مسجد را آراسته؛ من ،اما بعد از ظهر به نصیرالملک رسیدهام و آفتاب دیگر رمقی برای معاشقه و مغازله با نمای رنگارنگ مسجد ندارد. داخل میشوم و در سکوتی محزون چند عکس میگیرم، دغدغهی کرونا روزگار ناموافقی برای مکانهای گردشگری رقم زده و همه جا سوت و کور است. لحظهای از پس قاب شیشههای رنگی پنجره به حیاط، خیره میشوم. ناگهان نوایی حزین وجودم را به محاصرهای از حظ و اندوهی همزمان درمیآورد
ترانهی 《بوی باران》 استاد شجریان و آن نغمهی دلکش و آن جملهی پایانی ترانه که میگوید: گر نکوبی شیشهی غم را به سنگ...هفت رنگش میشود هفتاد رنگ ...
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامهی رنگین نمیپوشی به کام
بادهی رنگین نمیبینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ




