


غمناز دختری بلوچی است که در حوالی دریاچهی لیپار زندگی میکند. تالابی که شهرتش را از رنگ صورتیش دارد که گویا از باکتریها و پلانکتونهایی هست که در آبش وجود دارند .تنگه و درهای صخرهای و خشک و تالابی که ذخیرهی نمک فراوانی در خود دارد
تردیدی نیست که این دریاچه جز آن انگشتشمارترین مکانهایی است که فقط چند نمونهی مشابه در نقاطی از دنیا دارد پس طبیعیست که مورد توجه قراربگیرد اما برای غمناز این دریاچه فرقی با دریاچههای دیگر دنیا ندارد چرا که دنیای او به وسعت این تنگهی نمکی کوچک و محدود است و رنگ دریاچهی صورتی هم هیچ همخوانیی با آن صورتی پنبهای که دخترهای همسنوسالش میپسندند ندارد
جبر زمانه و شرایط دشوار زندگی او را بزرگ کرده و در واقع شادی و شیطنتی شاد و صورتی را تا ابد به او بدهکار است
اما باز هم او دختر است و دمپایی صورتی رنگ به پا کرده
بساطش را در نزدیکترین جای ممکن به دریاچه که بیشتر در معرض دید است گسترانده
رنگهای شاد مدادرنگی خیالیش را رجبهرج در دستبندهایی که ساخته گره بسته و محصول همهی کودکانگیهای خیالی رنگارنگ و طنازش را بر روی پارچهای گسترانیده و به اندک بهایی به فروش میرساند
حواسش ششدانگ به بساطش است اما گهگداری با حسی مادرانه خواهر کوچکش را که سعی دارد بساطش را به هم بریزد بغل میکند و کنارش مینشاند آخر دخترها عاشق خالهبازی هستند و از همان کودکی مادر عروسکهایشان میشوند اما غمناز شانسی برای خیالبافی ندارد و آنچنان در نقش واقعیش غوطهور شده که حتی واقعیت هفتساله بودنش را فراموش کرده
میخواهم همهی دستسازهای رنگارنگ و ظریفش را بخرم تا بتواند برای خودش دفتری صورتی رنگ بخرد
اما سنگینی نگاهی رادر اطرافم حس میکنم دو چشم مشکی در قاب صورتی آفتاب سوخته و رنجکشیده با لبخندی محو و نگاهی خواهشگر
در صورتم خیره شده. قلبم به درد میآید.
از اینجا تا کنار جاده دهها غمناز چشم به چشمانم دوختهاند


