


بار قبل که در گرگومیش صبحی تابستانی ترکش کردهبودم، یقین میدانستم که باز هم به دیدارش خواهم آمد، با خودم عهد کردهبودم، با او هم!
حالا بعد از چند سال عشقش، این بیتابِ سفر را به ساحت ملاقات کشانده و بیقرارِ قول و قرارش کرده. بعد از ظهری آفتابی است، هوا گرم و نمور، اما دلچسب است، کلید آهنیِ در اتاقم را که منگولهای مخملین دارد، در جاکلیدی میچرخانم، تصویری قرونوسطایی در مقابل چشمانم نقاشی میشود، گنجهای چوبی بر دیوار پارچهپوش مقابل و تختخوابی کلاسیک، دو پنجره با آفتابگیرهای چوبی و منِ از خود رها شده! سبک دستانه بار و بندیل را در گوشهای رها میکنم، لباسی عوض میکنم و گوشوارههای خوشیمنم را به گوش میآویزم، دیدارمان باید باشکوه باشد! قدم در کوچههای رازآلودش میگذارم، لاقیدانه به هر سو سرک میکشم، دیر هنگامی است که اینقدر حس یلگی و بیخودی نداشتهام، وسعت چگالی روحم،جسمم را سبکبار کرده، بر سر هر کوچه اسمی یا علامتی را نشان میکنم هر چند از گم شدن در این شهر نمیترسم، وانگهی عادت دیرینه رهایم نمیکند
در هر گذر و آبراهی درنگ میکنم این لحظات را باید ثانیهای، یکساعت زندگی کنم! دژاوویی شیرین صحنههایی آشنا پیدرپی از نظرم میگذراند، میدانم تا غروب نشده باید خودم را به ریالتو برسانم...میعادگاهی عاشقانه
در بالای پل و درست در میانیترین مکانش میایستم، آبی پرآژنگ آب که بر چشمانم منعکس میشود باران اشک میبارد، درست مثل آن صبحدمی که وداعش گفتم ،بازهم آسمان گرگ و میش است درست مثل همانروز
اما آن روز طلوعی محزون از وداع بود و امروز غروبی مشعوف از دیدار...
دستم را تکیهگاه صورتم میکنم، جان محظوظ از لذتم دیرزمانی مرا همانجا نگهمیدارد،سناریوی باشکوه غروب به پایان میرسد
شب شده و من در راه رسیدن به همان اتاق قرون وسطایی هستم، نشانهها را به یاد دارم اما گم شدن را ترجیح میدهم


