شفق قطبی
اگر پست قبلی را نخوانده‌اید توصیه می‌کنم مطالعه بفرمایید تا بگویمتان که چرا ناگهان اتوبوس در جاده‌ی سرد و تاریک ناگهان متوقف شد.
قرار بود ما بعد از گشت روزمان به هتل برگردیم و بعد از تجهیز شدن و کمی استراحت به شکار شفق برویم و چون معلوم نبود شفق کی و کجا دیده شود ممکن بود تا نزدیک صبح در سرمای شدید منتظر می‌ماندیم. حال آلن دختر باهوش و کاربلد روسی که در این شهر همراه ما بود و در صندلی جلوی ماشین نشسته بود متوجه بارقه‌هایی از نوری کم‌جان در آسمان می‌شود و انوبوس را متوقف می‌کند تا دقیق شود و در کمال تعجب متوجه شفق می‌شود و ما را که شفق به استقبالمان آمده به دیدن شفق دعوت می‌کند
شور و غلغله‌ای به‌پا می‌شود و خواب و خستگی فراموش می‌شود و همسفران در پوشیدن لباس و پایین آمدن از اتوبوس بر هم سبقت می‌گیرند. گوپرو و موبایلم را برمی‌دارم و سراسیمه به آسمان نگاه می‌کنم در آن بیگاه شب در افق طرف مقابل جاده، سه رگه‌ی نقره‌ای ناگهان جان می‌گیرند. رقصی و پیچشی شعف‌انگیز می‌آغازد. به یکباره پلی از آن سمت آسمان تا به سمت مقابل ترسیم می شود ،آسمان می‌شکفد و رنگی سبز چشمان متحیرم را خیره می‌کند رنگ‌ها و نقش‌ها لحظه‌به لحظه عوض می‌شوند و به هر سو می‌پویند مات و سرگشته به هرسمتی می‌چرخم تا سکانسی از این نمایش اعجاب‌انگیز خلقت را از دست ندهم. آلن پایه دوربینش را بلافاصله در زمین برفی کاشته و مشغول عکاسی شده‌است پس نگران عکاسی هم نیستم و طاقباز روی پشته‌ای از برف دراز می‌کشم و لحظاتی شکوهمند را جرعه‌جرعه می‌نوشم و سرمست از دیدن یکی از پدیده‌های طبیعی نادر قهقهه‌ی شادمانی سرمی‌دهم شک ندارم که یکی از لحظه‌های ستاره‌دار عمرم را ثبت می‌کنم که در اعماق روح و احساسم همیشه باقی خواهدماند
دقایقی می‌گذرد و پلان آخر به اجرا در می‌آید، حالا دیگر تمام افق مقابل رنگی‌ست و بارقه‌ای از کبودی بنفش، همان رنگی که به ندرت در شفق قطبی دیده می‌شود تابلوی بی‌بدیل آسمان را تکمیل می‌کند سرما در تمام سلول‌هایم نفوذ کرده اما گرمای شور و شراری از دل زبانه می‌کشد که یارای ایستادنم می‌شود
کائنات یکی از نادیده‌ترین زیباییهایش را آن‌هم از دلرباترین و حیرت‌انگیزترین نوعش نشانم داده‌بود
شفق خود به استقبالمان آمده بود تا ما یک دست جام باده و یک دست زلف یار ملاقاتش کنیم و به مصداق جمله‌ی معروف بعضی وقت‌ها می‌شود و خوب می‌شود به شانسمان و البته راهنمایان کاربلدمان بنازیم
نیم ساعتی می‌گذرد و پرده برمی‌افتد و نمایش تمام می‌شود
حالا دیگر با خیال راحت به راهمان ادامه می‌دهیم تا وقتی را که تا نیمه شب باید به رصد آسمان می‌پرداختیم به جشن و پایکوبی بگذرانیم
پ.ن: قبل از سفرم سفرنامه‌های زیادی مربوط به قطب شمال خوانده‌بودم و تقریباً در تمام آن‌ها نویسنده موفق به تماشای شفق نشده بود و همه‌جا توصیه شده بود تا برای این‌که سرخورده نشویم مبنای این سفر را بر لذت بردن از زیبایی‌ها بگذاریم نه بر دیدن شفق، اما از شما چه پنهان ته دلم نجوایی بی‌وقفه می‌گفت: شفق قطبی را خواهی دید !!
