
روزها سهمم از همنشینی با طبیعت همان چند گلدان خانهام بود که هر روز برگهایشان را آبپاشی کنم و قربان صدقهی قد و بالایشان روم و چند ماهی رنگارنگ آکواریومم که مرتب آب و غذایشان دهم و ویتامین در حلقشان بریزم تا مبادا مریض شوند
آخر دوره دورهی مریضی شده و نوعی توهم مریضی دائم ذهن را درگیر میکند
حالا بعد از مدتها منِ عاشق طبیعت از خانه بیرون آمدهام تا یک شبانهروز را در دل طبیعتی بکر و زیبا و در یک کلبهی چوبیِ پابلند سپری کنم. کلبه به سبک وایکینگی دیزاین شده با یک کاناپهی چرمی و میز و صندلی چوبی و یک شاخ نمادین که بر دیوار نصب شده...پنداری حال و هوایی جمعوجور و نقلی را از گوشهای از اسکاندیناوی برداشتهاند و در درهای واقع در زریندشت به آرامی نشاندهاند...برای من تجسم آن کلبه در فصل زمستان در حالی که پلیوری یقهاسکی بر تن کرده و پتویی چهارخانه دور خودم پیچیده و لیوانی از شکلات داغ به دست دارم زیباتر مینمود چرا که حال و هوای داخل کلبه بخصوص با بخاری نمادین هیزمی در یک گوشه ،حال و هوای زمستانی بود ...بماند که نام وایکینگها خود ناخودآگاه تصوری از سرما منتقل میکند
بههرروی در دههی اول شهریور هوایی گرم اما مطبوع در این کنج دنج دنیا احساس میشود
کتاب زن چپدست را هم با خودم آوردهام که هنوز نمیدانم موضوع آن چیست و صرفاً نوعی همذاتپنداری، دلیل خرید این کتاب بوده ...زن چپ دست !!
اما حتی نگاهی به صورت کتاب نمیاندازم چرا که طبیعت آنچنان صحنهی رنگارنگ و دلنشینی مقابلم گسترده که چشم برداشتن از آن و دوختن به صف کلمات سیاه قطار شده بر ورق سفید کتاب خامی محض مینماید
صف منظمی از درختان گردو بر رودخانهی پرجوش و خروش سایه انداخته و دورنمایی از کوهی سرخرنگ در پسزمینه است.طبیعت در هارمونی بینظیری همآوایی رود و نسیم و پرندگان را به راه انداخته ...در این میان گاهی سوت قطاری حسی نوستالژیک و قشنگ به فضا میبخشد...این همان قطاری است که زیباترین خط ریلی ایران را درمینوردد و راهی گرگان و ساری میشود ،همان قطاری که بارها عزم سفر با آن را کردهام و به قول خودمان قسمت نشده !
رو به غروب است و خلوت شفق با زمین دیدنی است .پنج نفر هستیم و در دو کلبهی مجاور مستقر شدهایم .آن دیگری هم به سبک سرخپوستی دکور شده و فضای دلنشینی دارد
در پشت بام کلبهی سرخپوستی دور هم نشستهایم. هر جا دو چشم کنجکاو و یک جفت گوش شنوای علاقمند به شنیدن ماجراهای سفرهایم ببینم شروع به خاطرهگویی میکنم
مثل همین شب، گرم صحبت هستیم که
ناگهان اتفاقی عجیب نفسها را در سینه حبس میکند. برق مجموعه قطع میشود و تاریکی مطلق آسمان را روشن میکند. به یاد ندارم تاکنون این حجم از ستاره را یکجا دیده باشم. یکی از استثناییترین لحظات زندگیم را تجربه میکنم...گویا یهودای سرگردان درونم به یکباره آرام میشود این همان لحظهای بود که باید تجربه میکردم لذتی بکر و زلال
آن شب دوشیزهی صورتفلکی لباس عروس جواهرنشانش را به تن کرده و از خوشهی گندمش هزار بذر الماس پیشکش ساحت آسمان کرده بود. چقدر باشکوه بود!!!!
شب از نیمه گذشته بود که برق وصل شد و صحنه عادی شد ،چه قطعی برق بجا و بهموقعی
فردایش تمام نیم روزم را در کنار رود خروشان دراز کشیده و به آسمان خیره شده بودم ، هنوز متاثر از دیشب بودم
آیا چشمانم بار دیگر چنین نمایش باشکوهی را شاهد خواهند بود ؟!...کجا ؟!


