

آسمان جامهی سیاه اکلیلی اش را به تن کرده و در مجاورت ردای سفیدِ زمین، زیباترین آشتی اضداد را به نمایش گذاشتهبود ،هوا سرد بود اما بازتاب نور اخراییِ چراغها گرمای دلچسبی به دیدگانت میبخشید
سکوت سهمگینی گوش فضا را کر نمودهبود ،فقط صدای قرچ قرچ برفِ زیر پایم و هرم نفسهایم که از شدت هیجان نزدیک بود بند بیاید همراهیم میکرد
فضا به طرز دیوانهکنندهای عاشقانه و زیبا بود
دوست داشتم تمام هوای کوهستان را به سینه بکشم ،از شهر خاکستری و دودگرفتهام برای ساعاتی فاصله گرفتهبودم و میخواستم تا صبح ستارهها را بشمارم ،درست مثل دوران کودکی ،وقتی که تابستانها در حیاط خانهی مادربزرگم میخوابیدم!
مادربزرگ رفت و ستارهها کوچ کردند و من سالهاست که در آسمان شهرم به دنبال ستارهی گمشدهام میگردم و امشب آن سهیل یمانی را بیشک در اینجا خواهم یافت
برای رسیدن به مکانی که قراربود شب را در آن سپری کنیم باید مسیری در سینهکش کوه طی میکردیم که تماماً سفیدپوش بود،پشت پرچینها درختان کاج، زیبا و پرغرور قدعلم کردهبودند ،نه هراسی از سرما داشتند،نه ابایی از بار سفیدی که بر برگهای سوزنیشان سنگینی میکرد
دو سورتمهچی جلوتر ،در حرکت بودند و ردی یکنواخت و ممتد از سورتمهشان را برروی برف به جا میگذاشتند و ما همان مسیر را دنبال میکردیم
هوا ۱۰ درجه زیر صفر بود اما من آنچنان در زیباییهای اطرافم ذوب شده بودم که ابداً سرما را احساس نمیکردم
در بعضی از قسمتهای پانخوردهی روی کوه ،جای پای حیواناتی نامعلوم رئالترین تابلوی نقاشی طبیعت را قلم زده بود
بیشک بچهروباهی که در مسیر دیدهبودم هم دستی در آن تابلوی زیبا برده بود
ناگهان مرد سورتمهچی از دور اشاره به جایی میکند ،از لابلای درختهای کاج سرکی میکشم ،کلبهی چوبی گرم و شیرینی در دامنهی کوه پربرف جاخوش کرده بود
مرد سورتمهچی هیزم ها را در مقابلِ درِ کلبه روی هم میچیند
به مقصد رسیده بودیم...
زیبایی آن شب زمستانی برای همیشه در دیدگانم منجمد خواهدماند