
چهرهی سرخاب زده و راز و رمز مکنون، در دلِ کوچه پس کوچههای تنگ و باریکش سالیان درازی است که گردشگران زیادی را به دیدارش می کشاند
در امتداد مسیر کاشان به نطنز انتهای جادهای فرعی که به سمت غرب کشیده شده شما را به یکی از مهیّجترین روستاهای ایران میرساند؛ تنپارهای از کوه کرکس و یادمانی از اصالت
ابیانه روستایی ییلاقی و کوهستانی واقع در عمق درّهای است که در محاصرهی کوهها قرارگرفته
با کوچههایش میشناسندش و کوچه هایش را با پنجرههای مشبّک ودرهای چوبی ارزشمندش. باید فلانوری مشتاق باشی تا در زوایای نهان و آشکارش جلوه هایی از هنر را ببینی گاه در تیرک سقف خانههایش، گاه در گلمیخها و کوبه های پرچ شده برپیشانی درهایش و گاه در سرستون منبر مسجدهایش و یا حتّی در چین دستان کهنسال پیرزنانش
موسم عاشقی و شیوهی دلبری این دیار، در گرو روز و ماه نیست اما باد پاییزی یا به قول مردم منطقه وایِ پاییزی که در هزارتوی کوچههای باریک میسُرَد، دیدن این سرخرویِ سرخپوش حُسنی دگر دارد
زمستانش امّا سرد و برفی است و اصولاً آسمانش فقط در زمستان میبارد
بادِ نوروزی در اسفند بیداری طبیعت را نوید میدهد و شکرخندِ غنچه بر شاخه های درختان مینشاند. بعد از آن هوا رو به گرمی میرود و خشک و نیمه خشک است
تقریباً در میانهی تابستان یعنی در هفتم مردادماه نسیمی خنک میوزد و از پسِ چارقد سفیدِ زنانِ روستا موهایشان را دزدکی می نوازد. چندی بعد در هفدهم همانماه باد خنک دیگری بر این روستا میوزد که آن قدرها محافظهکار نیست و پردههای آویخته بر پنجرههای مشبّک روستا را فاشَکی به رقص در میآورد.
روستای ابیانه دهکدهای سرخ رنگ است که رنگ و لعاب و استحکام بناهایش را از خاکش می گیرد چرا که خاکش دارای املاحی از مس و آهن است که هرچه باران بخورد محکمتر میشود
به مصداق شعر زیبای استاد شفیعی کدکنی، ابیانه پیری است صبور که سالخوردگیاش را برنمیتابد و به همان شادی دیرین باقی است:
پشت آن پنجره در ابیانه
برقی از آذر برزین باقی است
جامهی خویش دگرگونه نکردهاست و
هنوز
به همان شادی دیرین باقی است
پشت آن پنجره در ابیانه
زنی استاده و میخواند راهاب رهایی را
کوک سازش را تغییر نداده ست و
صدا
در همان پردهی شیرین باقی است




