
چهرهاش خشک و جدی بهنظر میرسد ،مدتیاست محو تماشایش هستم اما او اصلاً توجهی به اطرافش ندارد و دارد شمعی میافروزد
در مورد توتمها و نشانها و رسوم قبایلی قبلاً چیزهایی خوانده بودم ،اما اینجا در میان یک قبیلهی بدوی در قلب جنگل آمازون و در یک روستای کوچکی که جمعاً چهل و دو نفر جمعیت دارد ،هیچ چیز از معنای حرکات و پوشش و نقش و نگاری که بر چهرهشان نقش بسته نمیفهمم
زنان دامنهایی به تن دارند که به نظر میرسد از الیافی حصیری درست شدهاست ،بالاتنهشان برهنه است اما گوشوارههای بلندی از پر و گوش ماهی سینههایشان را مستور کرده است
سعی میکنم با لبخند نزدیک شوم ،چرا که شاید تنها زبان گویا در اینجا لبخند باشد و چشمها ...
اما در این بهشت رمزآلود و در بین این جامعهی کوچک بدوی نگاهها لهجهای از بهت و سکون دارد گویا دیواری نامرئی مانع از هر گونه ابراز احساسی است برایشان ،با غریبههایی که در حریم امنشان بیمحابا وارد شدهاند و مشعوف از دیدن قبیلهای بدوی آن هم در جنگلهای آمازون با دستپاچگی میخواهند از تمام وقایع عجیب و غریب اطرافشان عکس بگیرند
با این وجود مقداری از آذوقهشان را که کمی ماهی و کروکودیل کباب شده و مقداری میوهی جنگلی است با سخاوت در گوشهای وانهادهاند و رسم مهماننوازی را بهجا آوردهاند
در یک ظرف حصیری مقداری از یک نوع مورچهی درشت خشک شده هم موجود است که طعم و مزهی خاصی ندارد
یک طبل و چند شیپور بیشترین دستمایهای است که برای اجرای چند حرکت نمایشی در اختیار دارند و تعدادی ماسک و صورتک تمام سرمایهی دکانشان است که برای فروش عرضه کردهاند
در یکی از بزرگترین کشورها و در قلب یکی از وسیعترین جنگلهای جهان زندگی میکنند اما چه دنیای کوچک و سادهای دارند
نه خبری از گوشی و تلفن همراه هست و نه از زرقوبرق دنیای مجازی چیزی میدانند
در دامان طبیعتی بکر متولد میشوند
،بزرگ میشوند ،عاشق میشوند ،مادر میشوند ،پدر میشوند و بازهم به همان طبیعت بازمیگردند
سرشتشان را وامدار طبیعت هستند و آرامششان را مدیون سادگی
ناگهان بارانی سیلآسا شروع به باریدن میکند ،نگران از خیس شدن گوشی تلفنم هستم ،ما از جنس این آدمها نیستیم و دنیایمان پریشان و مضطرب است حتی اگر در آرامترین نقطهی زمین باشیم
بهتر است به دنیای پردغدغهی خودمان برگردیم
قایق در امتداد جریان پرقدرت رودخانه به حرکت میافتد
صورتکم را به سینه میفشارم ،باید سالم به تهران برسانمش ...



