



روز طولانی و طاقتفرسایی را در منطقهی گرم وکویری اطراف اردکان پشت سر گذاشتهایم پاهایمان از تکرار بالارفتن از پلههای مرتفع بناهای متروکه و تمام تنمان از تکانهای پیدرپی چند روزه در جادههای خاکی و بیراهه ناله سرداده. روزی غبارآلود است و دانههای شن و ماسه را لابلای موهایم احساس میکنم. در آخرین بازدیدِ روز، بر بالای کاروانسرای سنگی کوچکی ایستادهام که بدعهدی زمانه غزل خداحافظیش را خوانده و محکوم به زوالش کرده دستانم را تاجایی که میشود کش میآورم و نفس عمیقی میکشم حالا دیگر وقت استراحت و اقامت است اما کجا؟! در دنجگوشهی کوچکی در آغوش کوه مقابل که از همینجایی که ایستادهام پیداست ترجیح میدهم مسیر را پیاده طی کنم . به راه میافتم و در آن دشت عریان به سمتش قدم برمیدارم، قدمهایم تندتر میشود تندتر و تندتر ...صدای ضربان قلبم را در سرم احساس میکنم .خستگی را فراموش کردهام دریافتی پرشور از طبیعت بکر اطرافم مرا از درون شورانده است آخ از این کویر و سحرش! شگفتا از اقلیمی چنین خشک و چنین خشن که اینچنین زیباست! زیبایی، وحشی و سرکش با روحی گدازان و رامنشدنی با لبهایی تشنه و بوسهطلب و چشمانی که خیره شدن در آن محال است راه طولانی برایم کوتاه میشود و به اقامتگاه میرسم نامش دهکدهی فروردین است و به راستی که مانند گل بهاری لطیف و کوچکی است که بر سینهی پیراهن کرباس کویر سنجاق کردهباشند زوجی مهربان و خوشبرخورد به استقبالمان میآیند و پشت سرشان مادهسگی دوستداشتنی با چهار تولهی بازیگوش ذوقزده به پر و پایمان میپیچند فضا صمیمی و باصفا است با استراحتگاههایی به شکل خیمه در میان درختانی که فانوسکهای قرمز گلنار بر آنها آویختهاست رو به غروب است و نسیم ملسی تب پنهان کویر را مینشاند .سکوت و آرامش مطبوعی لذتی وصفناشدنی به روانمان هدیه میدهد بوی آتش و مرغهای درسته و شکمپری که در تنور بریان میشوند اشتهابرانگیز است در فکر این هستم نانی که صبح، قرار است در این تنور پخته شود چه عطر و بویی باید داشته باشد!!!



