
مکان :خاوه، روستای کوچکی در نزدیکی کاشان. زمان : یکشنبه روزی از روزهای گرم تیر ماه
بر آستانهی دری آبیرنگ نشسته، در آن گرمای نفسگیر ظهر تابستان کتی بر تن و کلاهی پشمی برسر دارد و با نخی به غایت ضخیم و زبر ،بافتنی میبافد، میلهای بافتنی در دستان زبر و خشنش به نرمی میرقصند و او بیتوجه به دنیا و مافیها، به جایی نامعلوم خیره شده ،حتی به آنچه میبافد هم نظری نمیاندازد،دستهایش همچنان در حرکتی استادانه دو تا زیر و یکی رو میبافد
چهرهاش در پارادوکسی عجیب نمودی از اندیشهمندیِ ژرف و بیخیالی محضی، همزمان در خود دارد که آدم را سردرگم میکند .
نزدیکش میشوم و سلام میگویم دوست ندارم کنج گوشهی آرامَش را به یکباره متلاطم کنم
همچنان بیوقفه و بدون هیچ تغییری در حالتش، میبافد
اشاره به دوربین میکنم و اجازه میگیرم که عکسی از او بگیرم با چشمانش جواب مثبت میدهد، قیافهاش کمی جدیتر میشود و سرعت دستانش بیشتر!
لحظهای درنگ میکنم ،چیزی در وجودش مرا گیج کرده روحی معماگونه این دستها را این چنین برمیانگیزاند اما برای چه ؟ برای چه کسی میبافد؟ چه چیزی میبافد ؟ دوست دارم جواب همهی این پرسشها را بدانم
یقین میدانم این مرد روایتی در پسِ چهره ی خالی از تامل و در عین حال اندیشمند خود دارد ،روایتی از سودایی دلنشین یا پایانی غمگین ،هر چه هست داستانی مغشوش باید باشد
شاید هم موتیفهای قصهی عاشقانهای را به هم میبافد !