
اگر بگویم که آخرین چهارشنبه شبِ سال را بیشتر از همهی روزهای سال دوست دارم بیراه نگفتهام
با اینکه زمستان هنوز رخت برنبسته اما قلبم شکوفهباران میشود و جانم سرمست از عطر زیبایش به سماع در میآید
آتش را نیز دوست دارم چرا که خویی گردهمآورنده و دعوتگر دارد
چه آن زمان که دلدادگان را دورش جمع میکند چه آن هنگام که برای برگزاری سنتی آیینی برپا میشود و یا حتی به یک رویدادی جهانی رهنمون میشود
و اکنون در آستان این شب زیبا آتش بر جان سرزمینم افتاده و نقاب نگرانی بر دلخوشیهایمان کشیده
چه کنم ...فردا خانهام را شمعباران خواهمکرد زردی بیماری از برای آتش و سرخیش نصیب گونههای مردم جهان و سیاهی خاکسترش هم بماند برای زمستانی که روسیاه از روزهای سختی است که بر مردم سرزمینم گذشت
پرتو دلافروزش پیشکش پرسنل پزشکی کشورم که جانشان را برای کمک به همنوعانشان برکف نهادهاند
و گرمایش ،امیدی در قلبم !
بهسان یک مانترا ،دم میگیرم این جمله را ،به تکرار : این نیز بگذرد ...این نیز بگذرد ...این نیز بگذرد !
بی مناسبت ندیدم چند تصویر از جشن و شادی مردم برزیل در کارناوال مشهور ریو منتشر کنم که در سفر اخیرم تهیه کردهام
چرا که معتقدم دیدن شادی انسانها ،خود شادیآفرین است
پ.ن :این کارناوال هر سال و در ماه فوریه در ریودوژانیرو برگزار میشود و مردم چند شبانه روز دیوانهوار به جشن و پایکوبی میپردازند
در مراسم ویژهای که در استادیوم سامبادروم برگزار میشود چندین مدرسهی رقص نمایش های رقص و موزیک سامبا را با لباسهایی بسیار جذاب اجرا میکنند
جالب است بدانید همهی لباسها و کانسپتهای رقص و نمایش و تزیینات برای سال بعد بهطور کلی عوض میشود و برزیلیها از فردایِ روزِ اتمامِ کارناوال شروع به تدارک برای سال آینده میکنند


