




تا قبل از سفرم به ویتنام ،هر گاه نامی از این کشور به گوشم میخورد تجسمی از جنگ و فقر و کمونیست تصویری نه چندان دلچسب در آینهی چشمانم پدیدار میکرد
تا اینکه حس کنجکاوی همیشگیم بر آن تصور تاریکی که از این کشور داشتم فائق آمد و راهی ویتنامم کرد
دست برقضا هم مقصد اولم هوشیمینسیتی بود و در اولین روز اقامتم در این کشور به دیدار تونلهای کوچی رفتم که در نزدیکی هوشیمین واقع است
اعتراف میکنم دیدار از این تونلها یکی از عجیبترین تجربیاتی بود که در طول سفرهایم داشتهام
در محوطهی جنگل مانندی که امروزه به شکل یک سایت گردشگری در آمده و روزی میدان نبرد ویتکنگها با ارتش آمریکا بوده ،تونلهای عجیبی در چندین طبقه حفر شده
ویتنامیهای سختکوش و زیرک سالیان زیادی در این تونلها رفتوآمد کرده و به نوعی زندگی کردهاند
حتی تصور واردشدن در این تونلها که امروزه دریچهی ورودی آنها به شکل واقعی هنوز موجود است ،ترسناک است و بهشخصه برای من باعث تنگینفس میشود
اما به شکل باورنکردنی این مردم در این تونلها به حالت سینهخیز گاهی تا چند کیلومتر جابجا میشدهاند
آشپزخانه و بیمارستان و تجهیزات دیگر هم همه زیرزمینی و مخفی است
کارگاه دوختودوز لباس و آمادهکردن کفش هم همانجاست
جالب اینجاست که کفشها که از لاستیک اتومبیل ساختهمیشده به نوعی طراحی میشده که رد پای سربازان ویتنامی را برعکس نشان میداده
یک مرد شوخطبع ویتنامی که در این گشت همراهیم میکرد با لذت فراوان تلههای عجیب و دردناکی را که هموطنانش برای سربازان آمریکایی کارگذاشتهبودهاند را نشانم میداد و با شیطنت افتخارآمیزی از زیرکی ویتنامیها تعریف میکرد
باید بگویم ریزنقش بودن زیاد این ملت در این مورد به کارشان آمده ،چرا که سربازان درشت هیکل آمریکایی به هیچ وجه نمیتوانستند وارد این تونلها شوند و اصولا تا مدتها از وجود تونلها خبر هم نداشتند
امروزه تونلهایی به شکل نمادین در این مکان وجود دارد که مخصوص گردشگران تعبیه شده ،در نتیجه شرایط بهتری دارد ،اما در همان تونلها هم باید نیمخیز و با کمر خمیده حرکت کرد و یک مسیر پانصدمتری را در تاریکی مطلق طی کرد
در حالیکه در مقابل و پشت سرت افرادی در حرکت هستند و گاهی ناخودآگاه فریاد هم میکشند
شما بودید امتحان میکردید ؟!
پ.ن: عکس آخر نقشهی یکی از تونلها را نشان میدهد