به خانه آمده‌ام خانه‌ای که مرا پرورده خانه‌ای که کودکیم را دوستانم را و فامیلم را در آن جا گذاشته و رفته‌ام و سال‌هاست که برایم در حکم خانه‌ی دوم است خانه‌ی دومی که در ذهنم همیشه اول مانده‌است
تبریزکه هستم بیشتر از همیشه ذهنم درگیر خاطرات می‌شود گویا جانم از خاطراتم کام می‌گیرد به‌خصوص اگر از خیابانی عبور کنم که مرا به مدرسه می‌رساند آن‌جاست که چشمم فانوس به‌دست دنبال دختری شانزده‌ساله می‌گرددکه کلاسورش را محکم به سینه چسبانده و با قدم‌های تند و قاطع دارد به مدرسه می‌رود کتاب ادبیات را نقطه‌به‌نقطه و سطر به سطر از بر است و در ردیف دوم کلاس ادبیات همیشه سرحال و قبراق عاشقانه چشم در چشمان دبیر ادبیاتش می‌دوزد، همان عشقی که او را از پس حل وفصل دشوار معادلات جبر و تلاش مذبوحانه برای تسلط بر جدول مندلیف و تجزیه‌و‌تحلیل کروموزوم‌های ایکس و ایگرگ با قانون جاذبه‌‌‌ای نانوشته در علم، بر سر کلاس ادبیات دانشگاه نشاند و وزن زندگیش را در بحر رجز مثمن سالم و در تکرار مستفعلنی شیرین از عشق در بحرپرتلاطم زندگی رقم زد.
همان عشقی که سال‌ها حافظ حافظش کرد و جفت بدحالان و خوش‌حالانش... همان عشقی که ایوان مدائن را چشمم آراست و خمسه‌ای با حدیث و شرح عاشقی‌ها در جانش برای همیشه به‌یادگار گذاشت
سال‌ها گذشته ...مدرسه جان باصفایش را به سازندگان برج‌های بی‌قواره تسلیم کرده دبیر خوش‌ذوق ادبیات بانویی بازنشسته است او هم برق نگاهش و صلابت گام‌هایش را پیشکش زمان کرده اما آن دخترک عاشق هنوز در تلاش است که داستان زندگیش را در قالب غزلی بگنجاند که وزنش آرامش باشد و قافیه‌اش با عشق تکرار شود
