

دلم مثل مرغک گرفتار میتپد هم از هیجان و شوق، هم از دلشورهای نامانوس. عازم سفری هستم که جنسش کمی متفاوت است
همیشه از گرما لذت میبرم و دلباختهی سفر به نقاط گرم و مناطق حاره و استوایی هستم و از سرما بیزار و فراری!
و حالا خودم را در چالش بزرگی انداختهام تا با ترسم از سرما روبرو شوم ...سفر به مدار شصت و هفت درجهی زمین و قطب شمال...وانگهی هنوز حتی تصوری از دمای چندین درجه زیر صفر ندارم. از طرفی نمیدانم تجهیزاتی که آماده کردهام تا چه حد مناسب هستند و آیا مرا به سرمنزل مقصود خواهد رساند یا نه ؟افکار غریبی در سرم میچرخد. اومیکرون در دنیا بیداد میکند ،روسیه در شرف حمله به اوکراین است فصل سرما و بارندگیست اگر پروازها لغو شوند چه ؟ اگر تا مورمانسک بروم و شفق قطبی را نبینم چه ؟ اگر نتوانم از پس سرما بربیایم و تحملش کنم چه میشود ؟
تعداد زیادی از دوستان و آشنایانم حتی کسانی که اهل سفر هستند با تعجب پرسیدهاند...روسیه ؟چرا در زمستان ؟!
اما دیگر کار از این حرفها گذشته و به سوی تحقق آرزویی دیرینه به پرواز درآمدهام
نخستین مواجههام با روسیهی زمستانی مسکوی برفی و سپیدپوش است که از پشت پنجرهی هواپیما میلرزاندم
شبهای سفیدش را قبلاً دیدهام و حالا آمدهام تا با حال و هوای زمستانی ملاقاتش کنم
در میدان سرخ از اتوبوس پیاده میشوم ،نفس عمیقی میکشم سرمای گزندهای صورتم را نیشگون میگیرد ...لبخندی میزنم ...شانههایم را که ناخودآگاه از سرما بالا آمده پایین میاندازم و استوار قدم در میدان سرخ میگذارم
طفل خیال تا دوردستهای تاریخ تزار میدود گوهر شبچراغی در چشمانم میدرخشد
شهر روانم را میپیراید و میآراید چونان که خود آراسته و زیباست همه جا چراغانیست گویا ضیافت بزرگی در شهر برپاست و میدان سرخ تجلیگاه شکوه آن زیباییست
بانویی کاریزماتیک در نظرم جلوهگر میشود که لباسی از سنگهای سوارووسکی به تن کرده و دو گوشوارهی درخشان برگوش آویخته که گودی شانههایش را لمس میکنند
خستگی و شببیداری فراموشم میشود ... سرما را حس نمیکنم چشمانم غرق در نور به تناوب کاخ کرملین و کلیسای سنتباسیل را از نظر میگذارنند ساعتی به سرخوشی میگذرد حالا دیگر با دستان یخزدهام بستنی پستهای مشهور گام را در دست گرفته، قدم میزنم و به همهی اهالی میدان لبخند تعارف میکنم ...


