
ماه،پایاب شکیبایی از دست داده چرا که عاشق خورشید خانم است و میخواهد دستش به وجود تابان و نورانی خورشید برسد اما هر شب خواب میماند و فقط رد پای نفسهای گدازان خورشید باقی میماند و بیقراری ماه
امشب زهره در کمین نشسته و ماه را در وقت معلوم بیدار کرده که چه خوابیدهای که وقت تنگ است و روز کوتاه
ماه سرانجام خورشید خانم را ملاقات میکند و به کام خود میرسد
ماه و خورشید آنچنان گرم معاشقه میشوند که خورشید دیر میماند و یک دقیقه دیرتر رخ مینماید
در زمین اما مردم برای این معاشقهی شیرین ماه و خورشید جشن گرفتهاند و خوشحال هستند .آخر شب دراز است و حکایت دلداگیها بسیار
چلهی بزرگ بساط میگستراند و طبیعت را خواب میکند .وقت استراحت است
طبیعت دلبریهایش را کرده و الکهایش را آویزان کرده و زیر لحافکرسی سفیدش آرام به خواب میرود
شاید در چارچار سلامی به چلهی کوچک بدهد و دست اهمن و بهمن را به هم برساند تا برکتی بیاورند و برفی و بورانی
آخر سرما پیرزن در آن دورتر ها منتظر است تا بقچهی سیاه بهار را سالم به بهار خانم تحویل دهد